Διακοπές υδροδότησης αύριο Πέμπτη 25/8 στη πόλη του Αστακού.




ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΝΟΜΟΣ ΑΙΤΩΛ/ΝΙΑΣ
ΔΗΜΟΣ ΞΗΡΟΜΕΡΟΥ                     Αστακός, 24.08.2016     

Ο Αντιδήμαρχος του Δήμου Ξηρομέρου Λιβάνης Θεόδωρος ανακοινώνει ότι:
Σήμερα 24.08.2016 παρουσιάστηκε μεγάλη ζημιά στον κεντρικό αγωγό του εξωτερικού δικτύου ύδρευσης της πόλης του Αστακού, στη θέση Μαργωνέϊκα.
Η Δημοτική Αρχή θα προχωρήσει άμεσα στην αποκατάσταση της ζημιάς, και για το λόγο αυτό ίσως υπάρξουν διακοπές στην υδροδότηση κατά τη διάρκεια της αυριανής ημέρας, Πέμπτη 25.08.2016.
Διαβάστε Περισσότερα →

Γιάννης Τριανταφυλλάκης: Συγχαρητήρια στους μαθητές που πέτυχαν την εισαγωγή τους στα Τριτοβάθμια Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας μας.



Με αφορμή την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών εξετάσεων, θέλω να συγχαρώ τους μαθητές που πέτυχαν την εισαγωγή τους στα Τριτοβάθμια  Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας μας. Εύχομαι στο νέο τους ξεκίνημα να είναι υγιείς και δημιουργικοί προκειμένου να δώσουν στη χώρα μας μια νέα πνοή. Καλή σταδιοδρομία και πάντα επιτυχίες.
  Θα πρέπει επίσης να συγχαρώ τόσο τους γονείς όσο και τους εκπαιδευτικούς οι οποίοι συνέβαλλαν με την υποστήριξη τους αλλά και με την μεταλαμπάδευση των γνώσεων τους σε αυτή την επιτυχία.
  Δε θα παραλείψω να αναφερθώ  στους μαθητές που δεν είχαν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Οι Πανελλαδικές εξετάσεις είναι μεν μια ευκαιρία, αλλά όχι η μοναδική,θα υπάρξουν και άλλες προκλήσεις προκειμένου να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους αρκεί να παλέψουν για τους στόχους τους.
Διαβάστε Περισσότερα →

Οι επιτυχόντες των Πανελλαδικών στα Λύκεια Αστακού, Μύτικα και Φυτειών...

Διαβάστε Περισσότερα →

Μικρής έκτασης φωτιά στην Μαχαιρά Ξηρομέρου.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ
 Όπως πληροφορηθήκαμε χθες το βράδυ μικρής έκτασης φωτιά είχαμε στην Μαχαιρά Ξηρομέρου η οποία ευτυχώς τέθηκε υπό ελέγχο γρήγορα με την επέμβαση των πυροσβεστικών δυνάμεων καθώς και των οχημάτων του Δήμου Ξηρομέρου με επικεφαλής τον Αντιδήμαρχο κ.Κώστα Λαϊνά και τον Πρόεδρο της Τ.Κ Μαχαιράς κ.Νίκο Τριάντη.
Διαβάστε Περισσότερα →

Eυχαριστίες του συνδέσμου Βασιλοπουλιωτών Ξηρομέρου «Η ΒΕΛΑ».

 
Το Διοικητικό συμβούλιο του συνδέσμου Βασιλοπουλιωτών Ξηρομέρου «Η ΒΕΛΑ» ευχαριστεί δημόσια όλους όσους τίμησαν με την παρουσία τους και στήριξαν τις εκδηλώσεις του καλοκαιριού και ειδικά την μουσική βραδιά όπου η παρουσία χωριανών και φιλών από γειτονικά χωριά ήταν συγκινητική και αυθόρμητη.
Είναι γνωστό ότι οι εκδηλώσεις των πολιτιστικών συλλόγων, όποιες και αν είναι αυτές, στηρίζονται αποκλειστικά στον εθελοντισμό και είναι καθαρά μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.
Ο σύλλογος μας για την επιτυχία των εκδηλώσεων στηρίχτηκε αποκλειστικά στους εθελοντές συγχωριανούς μας, στα μέλη του διοικητικού συμβουλίου και στις γενναιόδωρες προσφορές συγχωριανών και φιλών.
Το τρίπτυχο αυτό όσο μεγαλώνει τόσο καλύτερο αποτέλεσμα φέρνει και αναβαθμίζει κατά πολύ και την ποιότητα των υπηρεσιών και βάζει τις βάσεις για περισσότερες θεματικές εκδηλώσεις.
Τους ευχαριστούμε όλους και του χρόνου να είμαστε καλά θα τα ξαναπούμε με άλλες εκδηλώσεις.
Προσεχώς ο σύλλογος θα ανακοινώσει τις δραστηριότητες που προγραμματίζει για το χειμώνα.
Διαβάστε Περισσότερα →

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΡΧΑΙΗ ΑΛΥΖΙΑ ΜΑΣ.Ξεναγός ο Μυτικιώτης Ιστορικός Συγγραφέας Σπύρος Δ. Ζαβογιάννης



 
Του κ. Νίκου Θωμά Νταή
 
 21 Αυγούστου 2016 . Η Αλυζία μας είναι λουσμένη στο ασημένιο φως της πανσέληνου και στο προαύλιο του Παλαιού Δημοτικού Σχολείου Μύτικα, που έχτισε ο Χιώτης Δωρητής και Ευεργέτης Ανδρέας Συγγρός, το πλήθος των Αλυζέων και οι τουρίστες με σιωπή και με ανοιχτό το στόμα…ακούνε μέσα στην κατανυχτική Αυγουστιάτικη νύχτα μια βαθειά, γεμάτη συγκίνηση και θαυμασμό φωνή να τους λέει ότι πατάνε στα χώματα της Αρχαίας Αλυζίας!
Δεν είναι η φωνή ούτε του Βασιλιά της Αλυζίας Ικάριου, ούτε της γυναίκας του Βασίλισσας Πολυκάστης, ούτε των παιδιών τους Αλυζέα, Λευκάδιου, Ιφθίμης και Πηνελόπης, γυναίκας του Οδυσσέα, πορθητή της Τροίας και Βασίλισσας της Ιθάκης! Είναι η αρχαΐζουσα και βροντερή λαλιά του δικού μας Σπύρου Δ. Ζαβογιάννη, που τους έχει ξεσηκώσει από τους τάφους τους από τα βάθη των αιώνων και μας καλούν σε μια ξενάγηση από τα Νεώρεια – Ναυπηγεία της Αρχαίας Αλυζίας, όπου μετά την Ναυμαχία του Ακτίου το 31π.Χ μεταξύ Οκταβιανού και Αντωνίου και Κλεοπάτρας ήρθαν εδώ και επισκεύασαν τα πλοία τους και το τέμενος του Απόλλωνα και Ηρακλή στο σημερινό παραλιακό «ΒΟΥΛΚΟ» στο Μύτικα, στα Αρχαία λασπόλουτρα της Αρχαίας Αλυζίας, που επισκέπτονταν και ο Αρχαίος Ρωμαίος Φιλόσοφος, Πολιτικός και Ελληνιστής  Κικέρων, στα Ανάκτορα του Βασιλιά Ικάριου στη σημερινή θέση του Ναού του Αγίου Ανδρέα στην Άνω Κανδήλα, που δέσποζε της αρχαίας πεδιάδας των Αλυζέων. 

 1 ΑΛΥΖΙΑ ΤΕΙΧΟΣ (7)

Στη θέση αυτή χτυπούσε η καρδιά των Αρχαίων Αλυζέων για εκατονταετηρίδες. Μας συνεχίζει στην Άνω και Κάτω Κανδήλα που αναπτύσσονταν η πόλη της Αλυζίας και έφτανε μέχρι τον σημερινό Αΐ Γιώργη με τρισμυρίους (30000) κατοίκους, όπως αναφέρει και ο Κικέρων και που αποδυνάμωσε ο Ρωμαίος Οκταβιανός μεταφέροντας Αλυζέους, για να επανδρώσει τη Νικόπολη μετά την Ναυμαχία του Ακτίου. Μας συνεχίζει στη σημερινή θέση «ΓΑΡΔΙ», όπου ήταν η Αλυζιακή Λαοσύναξη.
 Στην ίδια θέση ήταν και η Αλυζιακή Παλαίστρα, που λάμβανε χώρα η εκγύμναση των νέων και διδάσκονταν και το άθλημα του «Παγκρατίου», ένα Ακαρνανικό σκληρό αγώνισμα μεταξύ πυγμαχίας και πάλης(το σημερινό taekwondo), που όταν στην προσφώνησή μου προς τον Ολυμπιονίκη του Αθλήματος αυτού Μιχαήλ Μουρούτσο, σε μια τιμητική εκδήλωση γι’ αυτόν, που πραγματοποιήθηκε στο Λύκειο Μύτικα, του ανέφερα ότι το αγώνισμα αυτό γεννήθηκε στην Παλαίστρα της Αρχαίας Αλυζίας, εισήχθη στα ΑΚΤΙΑ και μετέπειτα ο Λέυκαρος ο Ακαρνάν το εισήγαγε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου Κριτής ήταν ο Μενέας ο Αλυζεύς, έμεινε με ανοιχτό το στόμα, όχι μόνο αυτός, αλλά και όλο το ακροατήριο.
 Μετά οδηγηθήκαμε στο Κάστρο της Αρχαίας Αλυζίας, στο περίφημο «ΚΑΣΤΡΙ» Αρχοντοχωρίου, στο Ναό της Αρτέμιδος στη θέση «ΔΡΥΜΩΝΑΣ», που ήταν το Ασκληπιείο της περιοχής και φτάνουμε στην Παλαιοχριστιανική Εκκλησία της Αγίας Σοφίας, όπου προ ετών έκανε ανασκαφές ο τότε Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Βοκοτόπουλος και σήμερα Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, όπου ανεβρέθη και Σαρκοφάγος. Σχετικό άρθρο μου δημοσίευσε τότε πρωτοσέλιδο η Κυριακάτικη εφημερίδα των Αθηνών «ΤΟ ΒΗΜΑ» και δέχτηκα για τούτο και τις ευχαριστίες του.
 Μιά ομιλία – ξενάγηση, που θα ήθελε πολλές νύχτες να τελειώσει και όλοι είπαμε να μην τελείωνε ποτέ η νύχτα αυτή! Ήταν ένα άγγιγμα ψυχής! Ένα αναβάπτισμα στην Τοπική μας Ιστορία, που μας πλημμύρισε υπερηφάνεια!
 Την Ιστορία του πανάρχαιου αυτού τόπου και το ένδοξο παρελθόν του όλοι πρέπει να γνωρίσουν, να μάθουν και να διδαχθούν, διότι λαός που αγνοεί την Ιστορία του δεν έχει μέλλον. Και την αληθινή Ιστορία της Αρχαίας Αλυζίας είμαστε ευτυχείς και υπερήφανοι, που θα μας την παρουσιάσει ο δικός μας άνθρωπος φιλίστορας Σπύρος Δημητρίου Ζαβογιάννης (Κατραβάς), που μόχθησε 50 χρόνια να την ερευνήσει, να μελετήσει και να την συγγράψει! Η παρακαταθήκη του είναι ιερή και αθάνατη. Ο άθλος του αυτός θα στεφανωθεί με την έκδοση των βιβλίων του, που βρίσκεται σε καλό δρόμο και που θα κοσμούν τις βιβλιοθήκες των απανταχού Αλυζέων και όχι μόνο! Τα γραπτά μένουν (SCRIPTA MANEND), όπως λένε οι Λατίνοι.
 Καληνύχτα Σπύρο…
 Καληνύχτα Βασιλιά Ικάριε, Βασίλισσα Πολυκάστη, Λευκάδιε, Αλυζέα, Ιφθίμη, Πηνελόπη, Βασίλισσα της Ιθάκης, πιστή γυναίκα του Οδυσσέα, Βασιλιά της Ιθάκης και Πορθητή της Τροίας, αλλά και της δικής σου καρδιάς……..
 Είστε όλοι στο νου και στην καρδιά μας! Συνυπάρχουμε όλοι στην ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΛΥΖΙΑ ΜΑΣ!
Διαβάστε Περισσότερα →

Πρόσληψη εννέα (9) υπαλλήλων δίμηνης διάρκειας για τις ανάγκες των παιδικών σταθμών από το ΝΠΔΔ ''Πολιτισμός Περιβάλλον Αθλητισμός Παιδεία και Κοινωνική Πρόνοια στο Δήμο Ξηρομέρου''.




Σε πρόσληψη προσωπικού δίμηνης διάρκειας εννέα (9) υπαλλήλων από 01.9.2016 έως 31.10.2016 προχωράει το ΝΠΔΔ ‘Πολιτισμός Περιβάλλον Αθλητισμός Παιδεία και Κοινωνική Πρόνοια στο Δήμο Ξηρομέρου’ για τις αανάγκες των παιδικών σταθμών .
Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει υποβάλλουν την αίτηση και τα δικαιολογητικά τους έως και την 30 .8.2016 στις υπαλλήλους του Δήμου Πανταζή Πανωραία και Πούλιου Ελένη.
Διαβάστε παρακάτω αναλυτικά την ανακοίνωση με τις θέσεις, τα προσόντα και τις ημερομηνίες . 

Διαβάστε Περισσότερα →

Aίολος Αστακού: Αγιασμός για την νέα αγωνιστική περίοδο.


 https://4.bp.blogspot.com/-FJI3KGhibxE/V7s7ZAQsWkI/AAAAAAABKoU/9ROD4alZ7q417mOjUhRg3HxdN7EdUS7SQCLcB/s1600/received_1026287644150415.jpeg 

Σε οικογενειακό κλίμα και παρουσία σημαντικών προσωπικοτήτων από την ευρύτερη περιοχή, τελέστηκε ο αγιασμός του Αιόλου Αστακού για την αγωνιστική περίοδο 2016-2017.
Οι παίκτες, το τεχνικό επιτελείο και όλο το staff αγιάστηκαν απ' τον πατέρα Δημήτριο Τέγα, υπό το βλέμμα του προέδρου Απόστολου Πανταζή, του ΔΣ της ομάδας, καθώς και: του δημάρχου Ξηρόμερου, Ερωτόκριτου Γαλούνη, των αντιδημάρχων Κώστα Λαϊνα, Θόδωρου Λιβάνη, του οικογενειακού γιατρού και δημοτικού συμβούλου Ιωάννη Τριανταφυλλάκη και της προέδρου του ΝΑΟΑΣ: Πανωραίας Πανταζή.
Διαβάστε Περισσότερα →

Με εξαιρετική επιτυχία η έκθεση φωτογραφίας που διοργάνωσε ο Περιβαλλοντικός Πολιτιστικός Σύλλογος Βάρνακα.


  https://4.bp.blogspot.com/-A8oZyKXbVKA/V7otTOT3SUI/AAAAAAAAj1A/txpW2tfTOU0BlLTZlj-N1tK1zKoMU7SlwCLcB/s1600/DSC_0753.JPG

 
Ο Περιβαλλοντικός Πολιτιστικός Σύλλογος Βάρνακα συνδιοργάνωσε με το ΝΠΔΔ του Δήμου Ξηρομέρου, έκθεση φωτογραφίας με παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες από όλα τα χωριά της Αλυζίας, την επιμέλεια της οποίας είχε η κα Βάσω Παππά.
Ένα "Φωτογραφικό παράθυρο στο χρόνο" που ξύπνησε μνήμες από τους παλιότερους και έδωσε την ευκαιρία στους νεότερους να γνωρίσουν τον τόπο τους και τους ανθρώπους του. Ευχαριστούμε θερμά το ΝΠΔΔ του Δήμου Ξηρομέρου τον Πρόεδρο του κ. Μουρκούση και τα μέλη του Δ.Σ για την στήριξη που μας παρείχαν.
Ευχαριστούμε επίσης όλους τους κατοίκους της Αλυζίας που μας προσέφεραν τις φωτογραφίες τους, ανεκτίμητα κειμήλια γι’ αυτούς, καθώς και όλο τον κόσμο που επισκέφτηκε την έκθεση τις τρεις αυτές μέρες.
Διαβάστε Περισσότερα →

Χρήστος Κολοβός: Απάντηση στην ανακοίνωση της Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ ΦΥΤΕΙΩΝ για τα ζητήματα υγείας της Δ.Ε. Φυτειών

Οι αγαπητοί συντονιστές και αναπληρωτές συντονιστές της ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Φυτειών μετά τη χθεσινή ανακοίνωση της 20/8/2016 που έβγαλαν στο διαδίκτυο, καλό είναι να διαβάσουν καλά και τα παρακάτω, για να φρεσκάρουν λίγο τη μνήμη τους, όσον αφορά το ζήτημα της παρουσίας γιατρών στα ιατρεία Φυτειών και Παπαδάτου.
Αν θυμούνται, κινήθηκα εθελοντικά αλλά και θεσμικά και μοίρασα έγκαιρα και όταν έπρεπε, ανακοινώσεις στα δύο χωριά μας Φυτείες - Παπαδάτο, για να πάμε να διαδηλώσουμε, όταν έγινε συλλαλητήριο στο Σαμάρι και αργότερα στο Αγρίνο για την έλλειψη των γιατρών στα Κέντρα Υγείας, στα υπαγόμενα ιατρεία των χωριών μας και στα Νοσοκομεία. Εγώ ήμουνα εκεί στο καθήκον μου. Μάλιστα στο Αγρίνιο είχαμε και το δικό μας πανό μαζί με τον τον αγωνιστή Χρήστο Παληγεώργο.
Διαβάστε Περισσότερα →

Τα δελφίνια του Μύτικα.....



ΦΩΤΟ: ΒΑΣΩ ΠΑΠΠΑ

 Ένα κοπάδι από πανέμορφα δελφίνια έκανε σήμερα την εμφάνιση του, όπως συμβαίνει συχνά άλλωστε, στο στενό μεταξύ Μύτικα και Καλάμου σκορπώντας τον ενθουσιασμο σε μικρούς και μεγάλους που έτρεξαν να τα θαυμάζουν και φυσικά να τα φωτογραφίζουν. Εκεί ήταν και η Βάσω Παππά με τον φακό της και μας χάρισε αυτές τις μοναδικές στιγμές
Διαβάστε Περισσότερα →

Αύγουστος

 Αύγουστος, από τη Νάντια Κορτάθαρ 

 Γράφει η Νάντια Κορτάθαρ

Άλλη μια γλυκιά νύχτα που έχεις τρυπώσει στο μυαλό μου.

Η μορφή σου μου δίνει έμπνευση. Το χαρτί θα γίνει για ακόμη μια φορά ο καμβάς που θα ζωγραφιστούν οι σκέψεις μου.
Με μόνη παρέα μου το στιλό και ανοιχτό το ράδιο θα μετατρέψω τις λίγες στιγμές μας σε ποίημα. Γιατί τραγούδια είναι η ζωή μας. Άλλα σε τονώνουν, κάποια σε κάνουν να μελαγχολείς. Άλλα στάζουν έρωτα και ρόδι, κάποια  θυμίζουν πόνο, πληγή βαθειά.
Καλοκαίρι και Αύγουστος είναι το δικό μας. Ζεστό σα να γεννήθηκε χθες, δροσερό σαν τη θάλασσα, ρούχα ελαφριά, χρώματα και ήλιος. Αναδύθηκε το όνειρο μας μιαν αυγουστιάτικη ανατολή του ήλιου. Η λάμψη του ήταν τόσο εκτυφλωτική που τίποτα δεν προέβλεπε τη δύση. Ο ήλιος δυνατός και λαμπερός διέταζε έρωτα.
Είτε απ’ αφέλεια, είτε απ’ ανάγκη επηρεαστήκαμε. Επηρεαστήκαμε και απλώναμε τα όνειρά μας σα ρούχα λευκά να στεγνώνουν στην αυλή. Ξεχάσαμε να τα μαζέψουμε όμως και στέγνωσαν. Στέγνωσαν τόσο που δε μας χωρούσαν πια. Απογοητευτήκαμε και ακόμα είναι μεσημέρι.
Το απόγευμα ωστόσο θα φτάσει γλυκά. Θα θυμίζει τις ανέμελες στιγμές στο χωριό. Θα έχει άρωμα καρπούζι και γεύση γλυκό του κουταλιού, που πάντα είναι λίγο πιο νόστιμα εκείνα τα νοσταλγικά απογεύματα του Αυγούστου. Ο ήλιος όμως ξαφνικά χάνει την παντοδυναμία του και λυγίζει. Ξεσπά μπόρα. Το έδαφος ανασαίνει πάλι, το χώμα μυρίζει βροχή και η μάνα φύση καλεί τους οργανισμούς σε μια τελετουργία χωρίς προηγούμενο.
Είμαστε ακόμα μαζί, απολαμβάνουμε το θέαμα και συνεχίζουμε, προχωράμε. Τίποτα δεν προμηνύει τη δύση. Μα φτάνει τελικά απρόσμενα, και το φεγγάρι αρπάζει τα σκήπτρα από τον ήλιο. Η μάχη χαμμένη. Το φεγγάρι καταφέρνει να επικρατήσει και τότε γίνεται η ανατροπή.
Ο ήλιος δύωντας καλύπτει ολάκερο τον ουρανό. Ντύνεται με τα πιο όμορφα χρώματα και ακριβώς πάνω στη δύση του βρίσκεται η μεγαλύτερη ανατολή του! Αυτή ήταν η αγάπη μου.
Η δική σου πάλι είναι το αυγουστιάτικο φεγγάρι. Η πιο εντυπωσιακή πανσέληνος του χρόνου. Μικροί-μεγάλοι την αποζητούν, τρέχουν  να τη δουν, εκστασιάζονται. Μα διαρκεί λίγο, για μια και μόνο νύχτα. Ωστόσο το σημάδι της μένει ανεξίτηλο, χαραγμένο στη μνήμη και στην καρδιά. Θα ‘θελα και φέτος να τη δω... Και θα τη δω! Μα δε θα είναι πια με τα ίδια μάτια...
Διαβάστε Περισσότερα →

Η Κανδήλα ''πήρε'' το τουρνουά ποδοσφαίρου που διοργανώθηκε στο Βάρνακα.






ΦΩΤΟ: ΒΑΣΩ ΠΑΠΠΑ
 Η ομάδα της Κανδήλας "πήρε" το τουρνουά που διοργάνωσε ο Περιβαλλοντικός Πολιτιστικός Σύλλογος Βάρνακα στο γήπεδο του χωριού που γνώρισε για λίγες μέρες παλιές δόξες. Έγιναν πολύ ωραία παιχνίδια μέσα σε ένα όμορφο και φιλικό κλίμα με πολύ κόσμο που συγκεντρώθηκε απ' όλα τα χωριά της Αλυζίας. Όπως παλιά δηλαδή ...και μπράβο στο Σύλλογο του Βάρνακα για την ωραία πρωτοβουλία. Διαβάστε την ανακοίνωση του Συλλόγου και δείτε πολλές φώτο και από τους τρεις αγώνες   μέσα από τον φακό της Βάσως Παππα.
Διαβάστε Περισσότερα →

World Photo Day 2016: Όλο το χρονικό της φωτογραφίας ανά τους αιώνες [εικόνες]




Μια πολύ σημαντική ημέρα είναι η σημερινή για όλον τον κόσμο, καθώς σήμερα, 19 Αυγούστου, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Φωτογραφίας! Οι λάτρεις της λοιπόν, δεν έχουν παρά να τη γιορτάσουν με πληθώρα φωτογραφικών λήψεων -selfies και μη!
Έχοντας ως αφορμή την ξεχωριστή αυτή ημέρα, επιλέξαμε ένα αφιέρωμα που εξιστορεί την ιστορική αναδρομή στην εξέλιξη της φωτογραφίας, από τα αρχαιοελληνικά χρόνια μέχρι και σήμερα αλλά και την ιστορία της πρώτης φωτογραφίας που τραβήχθηκε ποτέ!
Τι είναι φωτογραφία
Με τον όρο φωτογραφία αναφερόμαστε στην τέχνη και επιστήμη της δημιουργίας οπτικών εικόνων μέσω της καταγραφής και αποτύπωσης του φωτός, με χρήση κατάλληλων συσκευών (φωτογραφικές μηχανές). Ετυμολογικά, η λέξη φωτογραφία είναι σύνθετη και προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις -φως και -γραφή.
Υπάρχουν φωτογραφίες που είναι πραγματικά έργα τέχνης, άλλες που είναι ιστορικές μαρτυρίες, φωτογραφίες που μπορούν να μεταβάλουν την διάθεση και τα συναισθήματα ενός ανθρώπου σε λίγα μόνο λεπτά και φωτογραφίες που έριξαν κυβερνήσεις.
Συνεπώς, η αποτύπωση της εικόνας σε χαρτί αποτελεί μια από τις σημαντικότερες εφευρέσεις του ανθρώπινου πολιτισμού και μια τεχνολογική και επιστημονική εξέλιξη. Είναι μια νέα μορφή τέχνης.
Η πρώτη φωτογραφία
Την 19η Αυγούστου του 1816 ο Γάλλος εφευρέτης Joseph -Nicephone Niepce τράβηξε την πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη φωτογραφία που έγινε γνωστή με τον τίτλο θεά από το παράθυρο του. Ο ίδιος την ονόμασε “retinas“ (Αμφιβληστροειδείς χιτώνας ματιού).
Ήταν ένα αρνητικό και η εικόνα εξαφανίστηκε επειδή στο φως της ημέρας γίνεται απολύτως μαύρο. Απεικονίζει ένα αγροτικό σπίτι στην Γαλλία, τραβήχτικε συμπτωματικά και απαίτησε 8 ώρες για να εμφανισθεί.

first-photo

Πρόκειται για τη λήψη από το παράθυρο του εργαστηρίου του Nicéphore Niépce, η οποία χρονολογείται το 1826 ή 1827 και έγινε στη Γαλλία.
Ο Niépce χρησιμοποίησε μία camera obscura και η λήψη έγινε με την τεχνική της Ηλιοτυπίας, με περίοδο έκθεσης 8 ωρών.
Ιστορική αναδρομή
Γύρω στο 350 π.Χ. Ο Αριστοτέλης περιγράφει τον τρόπο που λειτουργεί η camera obscura, η απλούστερη μορφή μηχανής (που στην ουσία καθρεπτίζει την εικόνα που βλέπουμε από το σκόπευτρο).
Το 1000. μ.Χ. Ο Άραβας σοφός Αλχαζέν, μετέφρασε την περιγραφή της μηχανής του Αριστοτέλη στη γλώσσα του για τον λαό του.
Το 1490 η camera obscura ήταν η πρώτη μεταφερόμενη φωτογραφική κατασκευή. Δεν μπορούμε να την πούμε ακριβώς φωτογραφική μηχανή, διότι δεν διέθετε φιλμ και φακό. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, γνώριζε και πιθανότατα χρησιμοποιούσε τις δυνατότητες αυτής της κατασκευής.
Το 1530 ο Ντανιέλ Μπαρμπάρο τοποθέτησε πρώτος τον φακό στην camera obscura για καλύτερα αποτελέσματα.
Το 1550 ο Τζιρόλαμο Καρντάνο τοποθέτησε στο φακό και το μηχανισμό των διαφραγμάτων για να πετυχαίνει μεγαλύτερη ευκρίνεια.
Το 1558 ο Τζιοβάνι Μπατίστα Ντέλα Πόρτα, στο βιβλίο του που ασχολείται με τη φύση, σχεδιάζει και δίνει πλήρη περιγραφή της camera obscura.
Το 1604 ο Ιταλός, φυσικός, Άγγελος Σάλα, παρατήρησε ότι κάποιες ενώσεις του αργύρου, άλλαζαν χρώμα στο φως του ήλιου, μαύριζαν. Δεν βρήκε όμως κάποιο τρόπο για να διατηρήσει αυτήν την αλλαγή.
Γύρω στο 1600-1620 φαίνεται ότι εμφανίστηκε η πρώτη φορητή μηχανή σε λογικές διαστάσεις, ώστε να μεταφέρεται απο δύο άτομα, camera obscura, πρόγονος της σημερινής φωτογραφικής μηχανής. Τη χρησιμοποιούσε ο αυστριακής καταγωγής αστρονόμος Γιόχαν Κέπλερ. Με αυτή σκιτσάριζε σε μεγάλο μέγεθος χαρτιού τοπία με μεγάλη ακρίβεια. Στην κυριολεξία έστηνε μια σκηνή σε ένα χώρο, κλείνονταν μέσα και σχεδίαζε με το λίγο φως που περνούσε μέσα από το υποτυπώδες οπτικό σύστημα. Σήμερα το πετυχένουμε απλά με ένα κλικ.

photo-2

Το 1676 έχουμε την πρώτη μηχανή με μεταβλητή εστιακή απόσταση και καθρέπτη αναστροφής της εικόνας, κατασκευή του Γιόχαν Στουρμ, γερμανού μαθηματικού.
Μετά τα πράγματα δείχνουν πως φωτομηχανικά δεν μπορούσαν να γίνουν πολλά πράγματα ακόμη, χρειαζόταν και η χημεία. Μέχρι την εμφάνιση της δαγεροτυπίας  οι μηχανές αυτές χρησιμοποιούσαν απλό χαρτί, πάνω στο οποίο σκιτσάριζαν το είδωλο.
Πολλοί ζωγράφοι βρήκαν την κατασκευή αυτή πολύτιμη στο να σχεδιάζουν με ακρίβεια εικόνες με προοπτική και τοπία. Είναι μυστήριο όμως γιατί αργότερα μερικοί από αυτούς δεν δέχονταν τη φωτογραφία ως μορφή τέχνης.
Το 1725 ένας ακόμη ερευνητής, ο Γερμανός Ιωάννης Σουλτζ, κατάφερε να πάρει μια εφήμερη φωτογραφία χρησιμοποιώντας άλατα αργύρου, που άφηνε να εκτεθούν στο φως του ήλιου.
Το 1800 ο Σερ Γουίλιαμ Χέρσελ ανακαλύπτει την υπέρυθρη ακτινοβολία.
Σήμερα έχουμε το υπέρυθρο φιλμ που δίνει φωτογραφίες με βάση τον υπέρυθρο φωτισμό, γι’ αυτό και τα αποτελέσματα είναι διαφορετικά από αυτό που βλέπουν τα μάτια μας.
Το 1802 οι Ντάουι και Γουέντζγουντ καταφέρνουν να εκτυπώσουν περιγράμματα διαφόρων αντικειμένων, χωρίς τη χρήση φωτογραφικής μηχανής ή μηχανής εκτύπωσης. Τα είδωλα αυτά δεν μπορούν ακόμη να τα σταθεροποιήσουν με τη στερέωση που θα ανακαλυφθεί λίγα χρόνια αργότερα.
Το 1816 ο Νιεπς παίρνει τις πρώτες πειραματικές φωτογραφίες αντικειμένων, χωρίς φωτογραφική μηχανή, που ακόμη όμως δεν μπορεί να σταθεροποιήσει.
Το 1821 ο Σερ Τζον Χέρσελ χρησιμοποιεί το υποσουλφίτ (βασικό συστατικό του στερεωτή, το θειοθειϊκό νάτριο) και πετυχαίνει να σταθεροποιήσει το είδωλο. Η πραγματική εφαρμογή όμως της χρήσης αυτής θα έρθει αργότερα (1839).
Το 1826 ο Νιεπς είναι ο πρώτος που κατάφερε να καταγράψει εικόνες με τη βοήθεια του φωτός και να τις διατηρεί. Ο πρώτος αυτός φωτογράφος πέθανε σαν όλους τους πρωτοπόρους, φτωχός και άγνωστος.

photo-3

Το 1829 ο Νιεπς και ο Νταγκέρ υπογράφουν ένα συμβόλαιο συνεργασίας και αρχίζουν να ενημερώνουν ο ένας τον άλλον για την πρόοδό τους πάνω στη φωτογραφία.
Το 1833 ο Φοξ Ταμπλότ στην Αγγλία ήταν ακόμη ένας ανήσυχος μαθηματικός, που είχε τις ίδιες ιδέες με τον Νταγκέρ και τον Νιεπς, αλλά αγνοούσε τι είχαν καταφέρει. Κατάφερε να πάρει αρνητικές φωτογραφίες σε χαρτί και να τις σταθεροποιήσει.
Το 1835 η πρώτη αρνητική φωτογραφία του Τάλμποτσε χαρτί, το παράθυρο του σπιτιού του, ήταν γεγονός.
Το 1837 ο Νταγκέρ χρησιμοποιεί το θαλασσινό αλάτι για να σταθεροποιεί τις δαγεροτυπίες του.
Το 1839 είναι η χρονιά δημοσιοποίησης της εφεύρεσης της φωτογραφίας στη Γαλλία. Η Ακαδημία των Επιστημών αναγνωρίζει επίσημα τη μέθοδο του Νταγκέρ(Daguerre).
Το 1839 ένας ακόμη Γάλλος, δημόσιος υπάλληλος, ο Ιππόλυτος Μπαγιάρ, κατάφερε να παίρνει θετικές φωτογραφίες σε χαρτί και να παρουσιάσει την πρώτη φωτογραφική έκθεση.
Το 1840 ο Γουόλκοτ ανοίγει το πρώτο φωτογραφείο στη Νέα Υόρκη για φωτογράφηση πορτρέτων. Σχεδιάζεται ο πρώτος φωτογραφικός φακός που έγινε με μαθηματικούς τύπους και κατασκευάστηκε λίγο αργότερα από τον Βοϊκτλάιντερ.
Το 1841 ο Τάμπλοτ είχε τελειοποιήσει την εφεύρεσή του, οι χρόνοι έκθεσης ήταν περίπου 30 δευτερόλεπτα και έβγαζε ανάτυπα ξαναφωτογραφίζοντας την πρώτη αρνητική φωτογραφία.
Ο Τάμπλοτ αποκτά την ευρεσιτεχνία της φωτογραφικής μεθόδου του αρνητικό/θετικό πάνω σε χαρτιά ιωδιούχου αργύρου. Την πατέντα του ονομάζει καλοτυπία (από το ελληνικό κάλλος).
Το 1843, τέσσερα χρόνια μετά την αναγνώριση της εφεύρεσης της φωτογραφίας στη Γαλλία, έχουμε και στην Αγγλία ένα σημαντικό φωτογράφο, τον Οκτάβιο Χιλ. Οι φωτογραφίες του  ακόμη και σήμερα θεωρούνται αξεπέραστες. Μια ακόμη φωτογραφική μέθοδος, αυτή της καλοτυπίας, ανακαλύφθηκε από τον Φοξ Τάμπλοτ, περίπου την ίδια εποχή με τη δαγεροτυπία.
Το 1844 εκδίδει ο Τάμπλοτ το πρώτο του βιβλίο με φωτογραφίες.
Το 1846 ο Γάλλος, χημικός, Λουδοβίκος Μενάρ, ανακάλυψε ότι η νιτρική κυτταρίνη, όταν διαλυόταν σε μίγμα οινοπνεύματος και αιθέρα, έδινε ένα κολλώδες υγρό. Αυτό, όταν στέγνωνε γινόταν μια σκληρή, άχρωμη και διάφανη ουσία, το γνωστό ως κολλόδιο. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκε στη χειρουργική.
Το 1847 έχουμε την πρώτη πλάκα , το πρώτο αρνητικό φιλμ σε τζάμι. Παρουσιάστηκε στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, από τον Άμπελ Νιέπς. Ήταν εύθραυστο και βαρύ υλικό και για τη συγκράτηση της ευαίσθητης στο φως επίστρωσης, είχε χρησιμοποιηθεί λεύκωμα αυγού. Την ίδια χρονιά τελειοποιείται η μέθοδος της καλοτυπίας.

photo-4

Το 1848 ο Νιέπς ντε Σαιν Βίκτορ χρησιμοποιεί το γυαλί σαν βάση των αρνητικών.
Το 1849 ο Σερ Ντ. Μπριούστερ, ανακαλύπτει το στερεοσκόπιο.
Το 1850 ο  Άγγλος, χημικός, Ροβέρτος Μπίγκχαμ, πάντρεψε το κολλόδιο με τη φωτογραφία. Οι πλάκες αυτές φωτογράφιζαν όσο ακόμη το κολλόδιο ήταν σε υγρή μορφή, κάτι που δεν ήταν άνετο για ένα φωτογράφο στη δουλειά του. Το καλό όμως ήταν οι σύντομοι χρόνοι έκθεσης, γύρω στα πέντε δευτερόλεπτα.
Το 1851 οι Σκοτ και Άρτσερ, αντικατέστησαν τη μέθοδο του υγρού κολλοδίου με πλάκες, που έγινε το κύριο σύστημα φωτογράφησης για αρκετά χρόνια μετά. Οι Γουίπλ και Τζόουνς ανακαλύπτουν μια παρόμοια μέθοδο στην Αμερική, όπου το πίσω μέρος του γυαλιού ήταν βαμμένο μαύρο, για να φαίνεται η φωτογραφία σαν θετική .
Το 1852 ο Α. Μάρτιν και η φεροτυπία του είναι μια παραλλαγή της αμβροτυπίας, αλλά επάνω σε μαυρισμένο μέταλλο, την ίδια χρονιά, έχουμε και την πρώτη στερεοσκοπική μηχανή με δύο φακούς, φτιαγμένη από τον Ντάνκερ.
Το 1853 αναφέρεται ιστορικά σαν το πρώτο, γνωστό επαγγελματικό φωτογραφικό εργαστήριο, αυτό του Γάλλου Ναντάρ στο Παρίσι.
Το 1853 τη χρονιά αυτή έχουμε το πρώτο φωτογραφείο του Φίλιππου Μάργαρη στην Αθήνα και τις πρώτες καλοτυπίες τραβηγμένες από Έλληνα φωτογράφο.

photo-5

Το 1855 έχουμε φωτογραφίες από τον πόλεμο στην Κριμαία, από τους Ρότζερ Φέντον και Τζέιμς Ρόμπερτσον (οι πρώτοι πολεμικοί φωτορεπόρτερ). Την ίδια χρονιά ο Πουατεβίν τυπώνει φωτολιθογραφίες επάνω σε πέτρα. Η μέθοδος αυτή είναι γνωστή σαν μέθοδος εκτύπωσης διχρωμικού καλίου.
Το 1856 η πρώτη σειρά αεροφωτογραφιών από αερόστατο.
Το 1857 η πρώτη αεροφωτογράφηση με αερόστατο από τον Ναντάρ, πάνω από το Παρίσι. Ο Ναντάρ κατάφερε και τράβηξε συνολικά 70 φωτογραφίες. Έχουμε την πρώτη στεγνή πλάκα.
Το 1861 ο Μάξουελ και η πρώτη έγχρωμη αναπαραγωγή με χρήση τριών μαυρόασπρων διαφανειών με τη χρήση φίλτρων των τριών βασικών χρωμάτων.
Το 1865 ο Χουάιτ χρησιμοποιεί τη σκόνη μαγνησίου στην πρώτη φορητή, τεχνητή φωτιστική πηγή. Το πρώτο φλας είναι πραγματικότητα.
Το 1866 ο Μ. Σάντζεζ κατασκευάζει φωτογραφικό χαρτί με βαριούχο επίστρωση.
Το 1868 έχουμε τη μέθοδο έγχρωμης εκτύπωσης με την αφαιρετική τριχρωμία. Οι Ντουκός ντι Χάουρον (Ducow dy Hauron) και Γκρος έφτασαν σχεδόν μαζί στην περιγραφή αυτής της μεθόδου, από διαφορετικό δρόμο.
Το 1870 ο Νταγκρόν τυπώνει τις πρώτες μικροφωτογραφίες και τις εμπιστεύεται σε ταχυδρομικά περιστέρια κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Παρισιού. Την ίδια χρονιά, η εφημερίδα New York Daily Graphic, παίρνει τον πρώτο μόνιμο φωτορεπόρτερ στο προσωπικό της.
Το 1871 ο Μάντοξ κατασκευάζει τις πρώτες στεγνές πλάκες με επικάλυψη βρωμιούχου αργύρου και ζελατίνας.
Το 1872 ο Ζιλό ανακαλύπτει τη φωτοτσιγκογραφία(φωτογραφική προσβολή πλάκας ψευδαργύρου).
Το 1873 ο Βόγκελ πετυχαίνει με την προσθήκη χρωστικών ουσιών να κάνει το μαυρόασπρο φιλμ ευαίσθητο και στο πράσινο.

photo-6

Το 1879 κατασκευάζονται οι πρώτες γυάλινες πλάκες βιομηχανικής παραγωγής από τον Γεώργιο Ίστμαν.
Το 1880 έχουμε την πρώτη εκτύπωση φωτογραφίας σε εφημερίδα με τη μέθοδο της φωτοτσιγκογραφίας.
Το 1882 αρχίζει η βιομηχανική παραγωγή ορθοχρωματικών πλακών
Το 1885 ξεκινά το πρώτο φωτογραφικό κίνημα για φυσικότητα με τον Πίτερ Έμερσον.
Το 1888 το πρώτο φιλμ (αμερικάνικο) Ίστμαν και τη χρονιά αυτή έχουμε την πρώτη Kodak με ρολό φιλμ. Η πρώτη, προσιτή στον κόσμο φωτογραφική μηχανή του 1888, που παρουσίασε ο Γεώργιος Ίστμαν.
To 1889 κυκλοφορεί ο πρώτος αναστιγματικός φακός από το εργοστάσιο Zeiss .Tο πρώτο φιλμ που μπορεί να φορτιστεί στη φωτογραφική μηχανή, ακόμη και σε φως ημέρας.

photo-7 

Το 1890 ο Χάρτερ & ο Ντρίφιλντ, οι πατέρες της φωτογραφικής φωτομετρίας.
Το 1891 ο Λίπμαν και η μέθοδος έγχρωμης φωτογραφίας.
Το 1895 στο Παρίσι γίνεται η πρώτη κινηματογραφική προβολή(γνωστή ως “The Factory”).
Το 1896 για πρώτη φορά γκαλερί τέχνης παρουσιάζει φωτογραφίες .
Το 1904 ο Αύγουστος Λουμιέρ πήρε την πρώτη έγχρωμη φωτογραφία.
Το 1906 ο Ράτεν και ο Γουέινράιτ, παρουσίασαν την πρώτη παγχρωματική πλάκα.
Το 1908 η πρώτη τηλεφωτογραφία είναι γεγονός.
Το 1911-13:  Έχουμε την πρώτη από τα 30 δοκιμαστικά μοντέλα της πλέον διάσημης φωτογραφικής μηχανής μικρού μεγέθους, τη γνωστή Leica και από το 1925 έχουμε μαζική παραγωγή.Ο Ρούντολφ Φίσερ παρουσίασε την πρώτη εμουλσιόν με τρεις έγχρωμες επιστρώσεις, μία για κάθε χρώμα. Έχουμε μαζικές φωτογραφικές εκτυπώσεις με θέματα μόδας στο περιοδικό Vogue.
Το 1916 κυκλοφορεί το πρώτο Agfachrome από την Agfa (φιλμ).
Το 1920 ο Άλφρεντ Στίγκλιτζ και μια παρέα φωτογράφων της εποχής, δημιουργούν ακόμη ένα φωτογραφικό κίνημα. Ο αναστιγματικός φακός Tessar, είναι ακόμη ένα ιστορικό φωτογραφικό επίτευγμα που υπάρχει ακόμη και σήμερα σε φωτογραφικές μηχανές. Έχουμε επίσης το πρώτο τρίφυλλο μεταλλικό κλείστρο.
Το 1921-28: ο Ε. Μπέλιν είναι ο άνθρωπος που πετυχαίνει να εκπέμψει και πάρει εικόνα με τη βοήθεια ασυρμάτου.
Η πρώτη Leica κυκλοφορεί στη Γερμανία και είναι η μηχανή που με την ποιότητά της και το μικρό της μέγεθος έδωσε στο φωτογράφο τη μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων και σιγουριά μέχρι σήμερα. Η Ermanox είναι ακόμη μια αξιόλογη μηχανή, αγαπητή σε πολλούς φωτογράφους της εποχής αυτής, για το πολύ φωτεινό της φακό.Το 1928 ακόμη μια ιστορική φωτογραφική μηχανή κυκλοφορεί στη Γερμανία, η Rolleiflex, που είναι φτιαγμένη από τους Φρανκ και Χάιντεκε. Χρησιμοποιεί μεγαλύτερο φιλμ από τη Leica .
photo-8
Το 1932 ιδρύεται το γκρουπ F64 που μέλη του είναι φωτογράφοι σαν τον Άσελ Άνταμς, Γουέστον, Ντοροθέα Λανγκ που άφησαν μερικές από τις ομορφότερες φωτογραφίες.Έχουμε και το πρώτο φωτοηλεκτρικό φωτόμετρο Weston.
Το 1935 το πρώτο έγχρωμο, θετικό φιλμ για έγχρωμες διαφάνειες, το Kodachrome, από το εργαστήριο ερευνών του Ίστμαν είναι πραγματικότητα χάρη στους Λεοπόλδο Μέινς και Λεοπόλδο Γκοντόφσκι. Επίσης την ίδια χρονιά έχουμε από τον Λαπόρτ το πρώτο ηλεκτρονικό φλας.
Το 1936 παρουσιάζεται η πρώτη μέθοδος παρασκευής έγχρωμης διαφάνειας από τους Μέινς και Κοντόφσκι, που λίγο αργότερα θα γίνει το πρώτο έγχρωμο θετικό φιλμ για διαφάνειες, το Kodachrome. Παρουσιάζονται δύο σημαντικές φωτογραφικές μηχανές: η Exacta, που είναι και η πρώτη μονορεφλέξ για φιλμ 24×36, και η Argus.
Το 1940-47: Η φωτογραφία μπαίνει στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη.  Κυκλοφορεί το έγχρωμο φωτογραφικό χαρτί AgfaColor για εκτύπωση έγχρωμων φωτογραφιών. Κυκλοφορεί το πρώτο Ektachrome έγχρωμο, θετικό φιλμ της Kodak.
Το 1948 κυκλοφορεί η πρώτη Polaroid. Ο Dennis Gabor διατυπώνει τη βασική θεωρία της ολογραφίας.  Iδρύεται το ποιο γνωστό φωτοειδησεογραφικό πρακτορείο στον κόσμο, το Magnum.
Διαβάστε Περισσότερα →

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΤΑΪΚΟΣ: Δημοτικό Γήπεδο Αγραμπέλου Χρήστου Νταγιάντα.

  https://2.bp.blogspot.com/-MNM2GWCrpFU/V7cBnDt2cgI/AAAAAAAAjug/RJLfAcbgYmMuTeoq9aBiHGEviBEjAI6QwCLcB/s1600/IMG_3260.JPG 
 
 

Είχα δεχθεί μια πρόσκληση από τον Πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Αγραμπέλων και παραβρέθηκα στην τελετή ον ονοματοδοσίας του γηπέδου 5 x 5, το οποίο είχαμε κατασκευάσει στην θητεία μου, ως Δήμαρχος Αστακού, στο οποίο όμως δεν πρόλαβα να τοποθετηθεί χλοοτάπητας.
Το γήπεδο ονομάστηκε Δημοτικό Γήπεδο Αγραμπέλου Χρήσου Νταγιάντα προς τιμή του Χρήστου, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο χωριό με μεγάλη προσφορά στο Σύλλογο, αλλά και στους συγχωριανούς του.
Επειδή στην Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να υπάρχει συνέχεια, εγώ να ευχηθώ να μην αργήσει η μέρα, που θα τοποθετηθεί ο χλοοτάπητας και θα έχει ολοκληρωθεί το έργο, το οποίο θα χαίρονται τα παιδιά των Αγραμπελιωτών, οι οποίοι έρχονται όλοι τα καλοκαίρια στην γενέτειρα γη.!!!
Διαβάστε Περισσότερα →

Ο Κάλαμος…γιορτάζει χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο…!!




Χρυσό μετάλλιο για την ελληνοαμερικανίδα Έλεν Λουίς Μαρούλις στα 53 κιλά στην πάλη γυναικών με τα χρώματα της Αμερικής. Η Έλεν όμως έχει και τα δυνατά στοιχεία της Ελλάδας καθώς είναι Ελληνίδα δεύτερης γενιάς με την καταγωγή της οικογένειάς της από το μικρό, μαγικό μας Κάλαμο… Μπράβο στην Έλεν για το χρυσό… που κατάφερε να νικήσει την τρις Ολυμπιονίκη , Ιαπωνέζα Σαόρι Γιοσίντα
Διαβάστε Περισσότερα →

Το πανηγύρι στην Χρυσοβίτσα μέσα από τον φακό του Make Art..





Δείτε πολλές φωτογραφίες (Μake Art) από το χθεσινοβραδινό γλέντι στην Χρυσοβίτσα Ξηρομέρου  .
Διαβάστε Περισσότερα →

Aίολος Αστακού: 1η προπόνηση με αισιοδοξία και πολλά χαμόγελα (φωτο:Make Art)






Την πρώτη της προπόνηση, ενόψει της νέας αγωνιστικής περιόδου και των αγωνιστικών υποχρεώσεων αυτή την φορά στην Α2 πραγματοποίησε η ομάδα μπάσκετ του Αιόλου Αστακού.

Δείτε φώτο Make Art 
Διαβάστε Περισσότερα →

Αγιασμός και έναρξη προετοιμασίας για τον Ηρακλή Αστακού.





ΦΩΤΟ : Μake Art

Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 17 Αυγούστου 2016 με επιτυχία η έναρξη της προετοιμασίας του Π.Α.Γ.Σ ΗΡΑΚΛΗ Αστακού με τη συμμετοχή όλων των ποδοσφαιριστών της ομάδας και την παρουσιά σύσσωμου του Διοικητικού Συμβουλίου καθώς και του αντιδημάρχου του Δήμου Ξηρομέρου και προέδρου του Ν.Π.Δ.Δ. κ. Βασιλείου Μουρκούση.
Τελέστηκε ο καθιερωμένος αγιασμός απο τον αιδεσιμώτατο Δημήτριο Τέγα και προσφέρθηκαν γλυκά και αναψυκτικά σε όλους τους παρευρισκόμενους.
Ο πρόεδρος της ομάδας κ. Απόστολος Ντίνος ευχήθηκε στους ποδοσφαιριστές υγεία και καλές επιτυχίες, έθεσε τους στόχους της ομάδας και έβαλε τις προτεραιότητες του Διοικητικού Συμβουλίου και σε σχέση με τις υποδομές του γηπέδου αλλά και όσο αφορά την αγωνιστική συμπεριφορά των ποδοσφαιριστών και την εικόνα της ομάδας γενικότερα. Επίσης, ευχαρίστησε τους χορηγούς της ομάδας, τον κ. Παρασκευά Κρικρή και την εταιρεία ΝΗΡΕΑΣ Α.Ε. καθώς και όλους τους παρευρισκόμενους για την παρουσία τους.
Ο αντιδήμαρχος κ. Μουρκούσης αναφέρθηκε εκτενώς στη νομιμοποίηση και ανακατασκευή των αποδυτηρίων του γηπέδου από κονδύλι του Ν.Π.Δ.Δ. και όπως τόνισε, για λόγους καθαρά γραφειοκρατικούς, το έργο δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.
Τέλος, μοιράστηκαν εμφανίσεις προπόνησης στους ποδοσφαιριστές και μετά από μια σύντομη ομιλία του προπονητή κ. Γεράσιμου Μπότσιου καθορίστηκε το πρόγραμμα προπονήσεων για την προετοιμασία της ομάδας.
Διαβάστε Περισσότερα →

Προσπαθώ να συνηθίσω...


 

Προσπαθώ να συνηθίσω τα δυνατά γέλια της υποκρισίας.
Τον καθωσπρεπισμό και την υποτακτικότητα.
Τον μικροαστισμό και την ιδιωτεία.

Την προχειρότητα και την
πονηριά της αβλεψίας.
Το εύκολο και το απαραίτητα χρηματικά προσοδοφόρο.

Την ημιμάθεια, την επιμονή και τη φασαρία των στρατιωτών της.
Την επιτηδευμένη και την ανεπιτήδευτη ανοησία.

Την ηθελημένη ή αθέλητη ανικανότητα να βλέπεις κάτι διαφορετικό πέρα από αυτό που (θες να) πιστεύεις.
Τις συζητήσεις που δεν περιέχουν προσωπική ευθύνη και τις επιτακτικές νουθεσίες.

Την ιδιοτέλεια πίσω από κάθε «καλή» πράξη.
Την καχυποψία απέναντι στα όμορφα λόγια.

Την αυτολογοκριμένη συναισθηματική έκφραση ανάλογα με την ηλικία, το φύλο και την ιδιότητα του άλλου, και όχι απλά, ξεκάθαρα και ουσιαστικά, βάσει της ανάγκης της ανθρώπινης φύσης να αισθάνεται και να εκδηλώ

νεται. Ελεύθερα.

Προσπαθώ να συνηθίσω.
Βρίσκομαι πάντα στο ίδιο σημείο σιωπηλής αδυναμίας να τα καταφέρω.

Διαβάστε Περισσότερα →

Bάρνακας : Σήμερα η δημοτική - λαϊκή βραδιά.

https://4.bp.blogspot.com/-u6oC7baNFuY/V7I5tclzTbI/AAAAAAAAjqY/n7YA9B81E_IcSCXpB-Tz-_amhGt8NzxSgCLcB/s1600/%25CE%25B3%25CE%25BB%25CE%25B5%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B9%2B%25CE%25B2%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2582.jpg 

Διαβάστε Περισσότερα →

Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου

 
 
Το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου πρωτοδημοσιεύτηκε στις 15 Αυγούστου 1906 στο τεύχος 141-142 του δεκαπενθήμερου φιλολογικού περιοδικού Παναθήναια. Ο «φακός» του Παπαδιαμάντη εστιάζει στο εκκλησάκι της Παναγίας της Πρέκλας στη Σκιάθο. Στο προαύλιο του ναϊσκου υπάρχει μια μικρή προχειροκτισμένη καλύβα, όπου ζει σαν καλόγηρος ένας πρώην άρχοντας του τόπου, ο Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας, που αναπολεί τις καλές και κακές στιγμές της ζωής του.
    Ανάμεσα εις συντρίμματα και ερείπια, λείψανα παλαιάς κατοικίας ανθρώπων, εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, είς έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, προς μίαν παραλίαν βορειοδυτικήν της νήσου, όπου την νύκτα επόμενον ήτο να βγαίνουν και πολλά φαντάσματα, είδωλα ψυχών κουρασμένων, σκιαί επιστρέφουσαι, καθώς λέγουν, από τον ασφοδελόν λειμώνα, αφήνουσαι κενάς οιμωγάς εις την ερημίαν, θρηνούσαι το πάλαι ποτέ πρόσκαιρον σκήνωμά των, εις τον επάνω κόσμον-εκεί ανάμεσα εσώζετο ακόμη ο ναΐσκος της Παναγίας της Πρέκλας. Δεν υπήρχε πλέον οικία ορθή, δεν υπήρχε στέγη και άσυλον εις όλον το οροπέδιον εκείνο, παρά την απορρώγα ακτήν. Μόνος ο μικρός ναΐσκος υπήρχε και εις το προαύλιον του ναΐσκου ο Φραγκούλης Κ.Φραγκούλας είχε κτίσει μικρόν υπόστεγον καλύβην μάλλον ή οικίαν, λαβών την ξυλείαν, όσην ηδυνήθη να εύρη, καί τινας λίθους από τα τόσα τριγύρω ερείπια, διά να στεγάζεται προχείρως εκεί και καπνίζη ακατακρίτως το τσιμπούκι του, με τον ηλέκτρινον μαμόν, έξω του ναού, ο φιλέρημος γέρων.
    Ο ναΐσκος ήτο ιδιόκτητος· πράγμα σπάνιον εις τον τόπον, λείψανον παλαιού θεσμού· ήτον κτήμα αυτού του γέροντος Φραγκούλα. Ο αξιότιμος πρεσβύτης, φέρων όλα τα εξωτερικά γνωρίσματα προεστού, ωραίον φέσι του Τουνεζίου, επανωβράκι τσόχινον, με ζώνην πλατείαν κεντητήν, μακράν τσιμπούκαν με ηλέκτρινον μαμόν, και κρατών με την αριστεράν ηλέκτρινον μακρόν κομβολόγιον, δεν ήτο και πολύ γέρων, ως πενήντα πέντε χρόνων άνθρωπος. Κατήγετο από την αρχαιοτέραν και πλέον γνησίως αυτόχθονα οικογένειαν του τόπου. Ήτον εκ νεαράς ηλικίας ευσταλής, υψηλός, λεπτός την μέσην, μελαγχροινός, με αδρούς χαρακτήρας του προσώπου, δασείας οφρύς, οφθαλμούς μεγάλους, ογκώδη ρίνα, χονδρά χείλη προέχοντα. Ηγάπα πολύ τα μουσικά τα τε εκκλησιαστικά και τα εξωτερικά, υπήρξε δε με την χονδρήν, αλλά παθητικήν φωνήν του, ψάλτης και τραγουδιστής εις τον καιρόν του μέχρι γήρατος.
    Την Σινιώραν, ωραίαν νέαν, λεπτοφυή, λευκοτάτην, την είχε νυμφευθή από έρωτα. Ήδη είχε συζήσει μαζί της υπέρ τα είκοσι πέντε έτη, και είχεν αποκτήσει τέσσαρας υιούς και τρεις θυγατέρας. Αλλά τώρα, εις τον ουδόν του γήρατος, δεν συνέζη πλέον μαζί της.
    Είχε χωρίσει άπαξ ήδη, αφού εγεννήθησαν τα τέσσαρα πρώτα παιδία, δύο υιοί και δύο θυγατέρες· ο πρώτος ούτος χωρισμός διήρκεσεν επί τινας μήνας. Είτα επήλθε συνδιαλλαγή και συμβίωσις πάλιν. Τότε εγεννήθησαν άλλα δύο τέκνα, υιός και θυγάτριον. Είτα επήλθε δεύτερος χωρισμός , υπέρ το έτος διαρκέσας. Μετά τον χωρισμόν δευτέρα συνδιαλλαγή. Τότε εγεννήθη ο τελευταίος υιός. Ακολούθως επήλθε μακρός χωρισμός μεταξύ των συζύγων. Ο τελευταίος ούτος χωρισμός, μετά πολλάς αγόνους αποπείρας συνδιαλλαγής, διήρκει από τριών ετών και ημίσεος. Δεν ήτο πλέον φόβος να γεννηθούν άλλα τέκνα. Η Σινιώρα ήτο υπερτεσσαρακοντούτις ήδη.
    Την εσπέραν εκείνην, της 13 Αυγούστου του έτους 186... εκάθητο μόνος, ολομόναχος, έξω του ναΐσκου, εις το προαύλιον, έμπροσθεν της καλύβης την οποίαν είχε κτίσει, εκάπνιζε το τσιμπούκι του κ’ ερρέμβαζεν. Ο καπνός από τον λουλάν ανέθρωσκε και ανέβαινεν εις κυανούς κύκλους εις το κενόν, και οι λογισμοί του ανθρώπου εφαίνοντο να παρακολουθούν τους κύκλους του καπνού και να χάνωνται μετ’ αυτών εις το αχανές, το άπειρον. Τι εσκέπτετο;
    Βεβαίως την σύζυγόν του, με την οποίαν ήσαν εις διάστασιν, και τα τέκνα του, τα οποία σπανίως έβλεπεν. Εσχάτως του είχον παρουσιασθή πρώτην φοράν εις την ζωήν του, και οικονομικαί στενοχωρίαι. Ο Φραγκούλας ήτο μεγαλοκτηματίας. Είχε παμπόλλους ελαιώνας, αμπέλια αρκετά, και χωράφια αμέτρητα. Μόνον από τον αντίσπορον των χωραφιών ημπορούσε να μην αγοράζη ψωμί δι’ όλου του έτους αυτός και η οικογένειά του. Οι δε ελαιώνες, όταν εκαρποφόρουν έδιδον αρκετόν εισόδημα. Αλλ’ επειδή δεν ειργάζετο ποτέ μόνος του, τά έξοδα «τον έτρωγαν!».  Είτα, αυξανομένης της οικογενείας, συνηυξάνοντο και αι ανάγκαι. Και όσον ηύξανον τα έξοδα, τόσον τα έσοδα ηλαττούντο. Ήλθαν «δυστυχισμένες χρονιές», αφορίαι, συμφοραί, θεομηνίαι. Είτα, διά πρώτην φοράν, έλαβεν ανάγκην μικρών δανείων. Δεν εφαντάζετο ποτέ ότι μία μικρή κάμπη αρκεί διά να καταστρέψη ολόκληρον φυτείαν. Απηυθύνθη εις ένα τοκογλύφον του τόπου.
    Οι τοιούτοι ήσαν άνθρωποι «φερτοί», απ’ έξω, και όταν κατέφυγον εις τον τόπον, εν ώρα συμφοράς και ανεμοζάλης, κατά την Μεγάλην Επανάστασιν, ή κατά τα άλλα κινήματα τα προ αυτής, αρχομένης της εκατονταετηρίδος, κανείς δεν έδωκε προσοχήν και σημασίαν εις αυτούς.
    Αλλ’ επειδή οι εντόπιοι είχον αποκλειστικήν προσήλωσιν εις τα κτήματα, ούτοι, οι επήλυδες, ως πράττουσιν όλοι οι φύσει και θέσει Εβραίοι, έδωκαν όλην την σημασίαν και την προσοχήν των εις τα χρήματα. Ήνοιξαν εργαστήρια, μαγαζεία, κι εμπορεύοντο κι εχρηματίζοντο. Είτα ήλθεν η ώρα, όπως και τώρα και πάντοτε συμβαίνει, οι εντόπιοι έλαβον ανάγκην των χρημάτων, και τότε ήρχισαν να υποθηκεύουν τα κτήματα. Εωσότου παρήλθε μία γενεά, ή μία και ημισεία, και τα χρήματα επέστρεψαν εις τους δανειστάς συμπαραλαβόντα μεθ’ εαυτών και τα κτήματα.
   Έως τότε δεν είχε συλλογισθή τοιαύτα πράγματα ο Φραγκούλης Φραγκούλας, ούτε τον έμελε ποτέ του περί χρημάτων. Αλλ’ επ’ εσχάτων είχε λάβει ανάγκην και δευτέρου και τρίτου δανείου, και οι δανεισταί προθύμως του έδιδαν, αλλ’ απήτουν να τους καθιστά υπέγγυα τα καλλίτερα κτήματα, εκ των οποίων έκαστον είχε κατ’ αυτόν εκτιμητήν, δεκαπλασίαν αξίαν του ποσού του δανειζομένου... Πλην φευ! αυτός δεν ήτο μόνος καϋμός του…
    Ο Φραγκούλης Φραγκούλας δεν εφόρει πλέον το ωραίον του μαύρον φέσι, το τουνεζιάνικον· έφερεν οικιακόν μαύρον σκούφον επί της κεφαλής. Αλλ’ ευρίσκετο σήμερον εις την εξοχήν. Εάν τον συνηντώμεν την προτεραίαν εις την αγοράν, κάτω εις την πολίχνην, θα εβλέπομεν ότι είχε βάψει μαύρον το φέσι του... Είχε πρόσφατον πένθος.
    -Α! Τώχασα το καϋμένο μ’, το ευάγωγο, τόχασα!...
   Ο γέρο-Φραγκούλης εστέναζε, και είχε δίκαιον να στενάξη. Το καλλίτερον κοράσιόν του, το τρίτον, το μικρότερον, δεκατετραετές μόλις την ηλικίαν –το οποίον είχε γεννηθή κατά τι διάλειμμα έρωτος, μεταξύ δύο χωρισμών- του είχεν αποθάνει προ ολίγων μηνών...
   Και αυτός ήλθεν εις την Παναγίαν διά να κλαύση και να πη τον πόνο του. Ήτον κτήμα του ο ναΐσκος της Παναγίας της Πρέκλας. Το εκκλησίδιον ήτο ευπρεπέστατον, ωραία στολισμένον, και είχε καλάς εικόνας –και μάλιστα την φερώνυμον, την γλυκείαν Παναγίαν την Πρέκλαν- σκαλιστόν χρυσωμένον τέμπλον, πολυέλαιον και μανουάλια ορειχάλκινα, κανδήλια αργυρά. Έφερε πάντοτε ο ιδιοκτήτης μαζί του την βαρείαν υπερμεγέθη κλείδα της δρυίνης θύρας της στερεάς, και δεν έλειπε συχνά να επισκέπτεται την Παναγίαν του. Ιερόσυλος ευτυχώς κανείς ακόμη δεν είχε αναφανεί εις τα μέρη αυτά.
   Ήτον παραμονή της εορτής, ότε θα ετελείτο πανήγυρις εις τον ναΐσκον, τιμώμενον επ’ ονόματι της Κοιμήσεως. Θα ήρχοντο από τον τόπον πολλαί οικογένειαι και άτομα, δωδεκάδες τινές προσκυνητών και πανηγυριστών και ο Παππανικόλας ο συμπέθερός του. Εις τον Παππανικόλαν έδιδεν ο Φραγκούλας διά τον κόπον του εν τάλληρον, περιπλέον δε εισέπραττεν ο παππάς διά λογαριασμόν του τας δεκάρας, όσας έδιδον αι γυναίκες «διά να γράψουν τα ονόματα» ή τα «ψυχοχάρτια». Όλα τ’ άλλα, προσφοράς, αρτοκλασίαν, πώλησιν κηρίων κ.τ.λ. τα εισέπραττεν ο Φραγκούλης ως εισόδημα ιδικόν του...
    Και τώρα τους επερίμενε να έλθουν πάλιν... και ανελογίζετο πώς, άλλοτε, όταν ήτο νέος ακόμη, μετά τον πρώτον χωρισμόν από τη γυναίκα του, η πανήγυρις αύτη της Παναγίας της Κοιμήσεως έγινεν αφορμή διά να επέλθη συνδιαλλαγή μετά της γυναικός του. Κατόπιν της συνδιαλλαγής εκείνης εγεννήθη ο τρίτος υιός, και το Κουμπώ, το θυγάτριον το οποίον εθρήνει τώρα ο γερο-Φραγκούλας.
   -Τόχασα, το καημένο μου, το ευάγωγο, τόχασα!...
   Ω, δεν ελυπείτο τώρα τόσον πολύ τον από της γυναικός του χωρισμόν –την οποίαν άλλως τρυφερώς ηγάπα- όσον εθρήνει την σκληράν απώλειαν εκείνην της κορασίδος, την οποίαν εις τον άλλον κόσμον ήλπιζε μόνον να επανεύρη... Και κατενύσσετο πολύ η καρδία του και εθλίβετο... Και ανελογίσθη ότι το πάλαι εδώ οι χριστιανοί, όσοι ήσαν ως αυτός τεθλιμμένοι, εις τον ναΐσκον αυτόν της Παναγίας της Πρέκλας ήρχοντο τας ημέρας αυτάς, να εύρωσι διά της εγκρατείας και της προσευχής και του ιερού άσματος αναψυχήν και παραμυθίαν... Τον παλαιόν καιρόν, προ του Εικοσιένα, όταν το σήμερον έρημον και κατηρειπωμένον χωρίον εκατοικείτο ακόμη, όλοι οι κάτοικοι, και των δύο ενοριών, ήρχοντο εις τον ναόν της Πρέκλας, όστις ήτο απλούν παρεκκλήσιον, ν’ ακούσωσι τας ψαλλομένας Παρακλήσεις καθ’ όλον τον Δεκαπενταύγουστον...
    Άφησεν εις την άκρην το τσιμπούκι, το οποίον είχε σβύσει ήδη ανεπαισθήτως, εν μέσω της αλλοφροσύνης των ρεμβασμών του καπνιστού, και ακουσίως ήρχισε να υποψάλλη.
   Έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν Κανόνα , τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιας ψυχής και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, όπου εις βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς, όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει «νέφη».
   Είτα, κατά μικρόν, αφού είπεν όσα τροπάρια ενθυμείτο από στήθους,ύψωσεν ακουσίως την φωνήν, και ήρχισε να μέλπη το αθάνατον εκείνο:
«Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε
Γεθσημανή τω χωρίω κηδεύσατέ μου το σώμα,
Και Συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα»,
    ...Και είτα προσέτι, παρεκάλει διά του άσματος την Παναγίαν, να είναι μεσίτρια προς τον Θεόν, «μη μου ελέγξη τας πράξεις ενώπιον των Αγγέλων...».  Ω, αυτό είχε την δύναμιν και το προνόμιον να κάμνη πολλά ζεύγη οφθαλμών να κλαίωσι τον παλαιόν καιρόν, όταν οι άνθρωποι έκλαιον ακόμη εκούσια δάκρυα εκ συναισθήσεως...
    Ο γέρο-Φραγκούλας επίστευε και έκλαιεν... Ω, ναι, ήτον άνθρωπος ασθενής· ηγάπα και ημάρτανε και μετενόει... Ηγάπα την θρησκείαν, ηγάπα την σύζυγον και τα τέκνα του, επόθει ακόμη τον συζυγικόν βίον, επόθει και τον βίον τον μοναχικόν. Τον καιρόν εκείνον είχε αγαπήσει εξ όλης καρδίας την Σινιωρίτσα του... και την ηγάπα ακόμη. Αλλ’ όσον τρυφερός ήτον εις τον έρωτα, τόσον ευεπίφορος εις το πείσμα, και τόσον γοργός εις την οργήν. Ω, ατέλειαι των ανθρώπων!
   Τώρα εις τους τελευταίους χρόνους, είχε γνωρίσει ακόμη και την οικονομικήν στενοχωρίαν, το παράπονον της ξεπεσμένης αρχοντιάς, τας πιέσεις και τας απειλάς των τοκογλύφων. «Το διάφορο κεφάλι! το διάφορο κεφάλι! ». Επί τέσσαρας ενιαυτούς ήτον αφορία, αι ελαίαι δεν εκαρποφόρησαν· ο καρπός είχε προσβληθή από άγνωστον ασθένειαν, διά τας αμαρτίας των ιδιοκτητών. Είχαν κιτρινίσει και μαυρίσει αι ελαίαι, και ήσαν γεμάται από βούλες και είχαν πέσει άκαιρα. Τόσα «υποστατικά», τόσα «μούλκια», τόσο «βιος», αγύριστα κτήματα, σχεδόν τσιφλίκια, ηπειλούντο να περιέλθωσιν εις χείρας των τοκογλύφων. Εγέννα ή όχι η γη, εκαρποφόρουν ή όχι τα δένδρα, ο τόκος δεν έπαυε. Τα κεφάλαια «έτικτον». Έπαυσε να τίκτη η γόνιμος (όπως λέγει ο Άγιος Βασίλειος), αφού τα άγονα ήρχισαν κι εξηκολούθουν να τίκτουν...
   Ανελογίζετο αυτά, κι  έκλαιεν η ψυχή του. Δεν ήλπιζε πλέον, ούτε ηύχετο σχεδόν, να ήρχετο η Σινιωρίτσα αύριον εις την πανήγυριν, όπως ήρχετο τακτικά κάθε χρόνον άλλοτε, όταν ήσαν «μονιασμένοι», -όπως είχεν έλθει και άπαξ, εις καιρόν οπού ευρίσκοντο χωρισμένοι προ δεκαπέντε ετών... Τώρα μόνον η ψυχή της Κούμπως, της αθώας μικράς παρθένου, είθε να παρίστατο αοράτως εις την πανήγυριν αγαλλομένη.
    Ω! άλλοτε, προ δεκαπέντε ετών, πριν γεννηθή ακόμη η Κούμπω ναι, η Παναγία είχε δωρήσει το αβρόν εκείνο άνθος εις τον Φραγκούλην και την Σινιώραν, και η Παναγία πάλιν το είχε δρέψει και το είχεν αναλάβει πλησίον της. πριν μολυνθή εκ της επαφής των ματαίων του κόσμου. Τον καιρόν εκείνον, είχε συμβή ο πρώτος χωρισμός, το πρώτον πείσμα, το πρώτον κάκιωμα μεταξύ των συζύγων. και ο Φραγκούλης, θυμώδης, οξύχολος, δριμύς, είχεν αναβή όπως τώρα, από την πολίχνην την κατοικημένην εις το παλαιόν χωρίον το έρημον, του οποίου εσώζοντο τότε ακόμη ολίγισται οικίαι και δεν ήτο ερείπιον όλον, όπως σήμερον. Και καθώς τώρα, είχεν έλθει δύο ή τρεις ημέρας προ της εορτής εις το παρεκκλήσιον της Πρέκλας, εκάθητο δε εις τα πρόθυρα του ναΐσκου κι εκάπνιζε το μακρόν τσιμπούκι με το ηλέκτρινον επιστόμιον. Πλην τότε το φέσι του ήτο κατακόκκινον, και τώρα εφόρει μαύρον σκούφον... Και τότε ο Φραγκούλης ήτο σαράντα χρόνων και τώρα ήτο πενηνταπέντε. Τότε έτρεφε πείσμα και χολήν, αλλ’ είχε πολύ περισσότερον και βαθύτερον συζυγικόν έρωτα, και μόνον νύξιν ήθελεν· ήτον έτοιμος να συγχωρήση και ν’ αγαπήση... Αλλά τώρα δεν είχε πλέον ούτε πείσμα σχεδόν ούτε οργήν, ηγάπα την Σινιώραν, την επόνει, αλλ’ έκλαιε πολύ περισσότερον διά το θυγάτριόν του, το Κουμπώ, «το καϋμένο το ευάγωγο!».
   Εκείνην την φοράν, ο παππά-Νικόλας, άμα έφθασε την παραμονήν, ακολουθούμενος από πλήθος προσκυνητών διά την πανήγυριν, εστάθη πλησίον της θύρας του ναού, παρά την γωνίαν, και του είπε μυστηριωδώς:
  -Θάχης μουσαφιρλίκια, θαρρώ.
  -Τι τρέχει, παππά; ηρώτησε μειδιών ο Φραγκούλης, όστις εμάντευσε πάραυτα.
  -Θα σου έλθει τ’ ασκέρι... Κύτταξε, Φραγκούλη, φρόνιμα, χωρίς πείσματα…
  Ο παπάς, ασκέρι λέγων, εννοούσε προφανώς την οικογένειαν του Φραγκούλη· αλλά τάχα μόνον τα παιδία, τα δύο μεγαλείτερα εκ των τεσσάρων; -καθόσον τα άλλα δύο τα μικρά, δεν θα ηδύναντο να κουβαληθούν εις διάστημα τριών ωρών οδοιπορίας χωρίς την μητέρα των. Ο Φραγκούλης ηθέλησε να βεβαιωθή.
   -Θάρθη μαζί κι’ η μάνα τους;
  -Βέβαια... πιστεύω, είπεν ο παππάς.
    Τω όντι, όταν εβράδυασε καλά και άρχισε να σκοτεινιάζη, η κυρά Σινιώρα ήλθε, μαζύ με την γραίαν μητέρα της και με τα τέσσερα παιδιά της, εν συνοδεία και άλλων προσκυνητριών, γειτονισσών ή συγγενών της. Από πολλών μηνών δεν είχεν ιδεί τον συζυγόν της, όστις είχε κατοικήσει χωριστά –εις ευτελές δωμάτιον, χάρις ταπεινώσεως, το οποίον ονόμαζε «το κελλί του», και έζη από μηνών ως καλόγηρος. Επλησίασε δειλή, κάτω νεύουσα· ο Φραγκούλης ίστατο εκεί παραπέρα από την θύραν της εκκλησίας, κ’ έκαμνε πως έβλεπεν αλλού και πως επρόσεχεν είς τινα ομιλίαν περί αγροτικών υποθέσεων μεταξύ δύο ή τριών χωρικών.
   Η Σινιώρα εισήλθεν εις τον Ναΐσκον, επροσκύνησεν, εκόλλησε κηρία και ησπάσθη τας εικόνας. Είτα μετά τινα ώραν εξήλθεν. Επλησίασε συνεσταλμένη κι εχαιρέτησε τον σύζυγόν της. Ούτος έτεινε προς αυτήν την χείρα και ησπάσθη φιλοστόργως τα τέκνα του.
   Ήδη ενύκτωνε και εψάλη ο Μικρός Εσπερινός. Ακολούθως μετά το λιτόν σαρακοστιανόν, το οποίον έφαγον καθ’ ομάδας καθίσαντες οι διάφοροι προσκυνηταί εδώ κι’ εκεί επί των χόρτων και των ερειπίων, ο Φραγκούλης ητοίμασεν ιδιοχείρως ξύλινον σήμαντρον πρόχειρον κατά μίμησιν εκείνων τα οποία συνηθίζονται εις τα μοναστήρια, και φέρων τρεις γύρους περί τον ναόν, το έκρουσε μόνος του, πρώτον εις τροχαϊκόν ρυθμόν: «τον Αδάμ, Αδάμ, Αδάμ!» είτα εις ιαμβικόν: «το τάλαντον, το τάλαντον!».
    Ευθύς τότε τα δύο παιδία του Φραγκούλα και πέντε ή εξ άλλοι μικροί μοσχομάγκαι ανερριχήθησαν επάνω εις την στέγην του ναού, άνωθεν της θύρας, και ήρχισαν να βαρούν τρελλά, αλύπητα, αχόρταστα, τον μικρόν μισορραγισμένον κώδωνα, τον κρεμάμενον από δύο διχαλών ξύλων, εκεί επάνω. Ύστερον από πολλάς φωνάς, μαλώματα και επιπλήξεις του Φραγκούλα, του μπάρμπα-Δημητρού, του ψάλτου και του Παναγιώτου της Αντωνίτσας (ενός καλού χωρικού, όστις δεν εκουράζετο να τρέχη εις όλα τα εξωκκλήσια και να κάμνη «κουμάντο», έως ου επί τέλους η Δημαρχία ηναγκάσθη να τον αναγνωρίση ως ισόβιον επίτροπον όλων των εξοχικών ναών), τα παιδία μόλις έπαυσαν οψέποτε να κρούουν τον κώδωνα, κι εξεκόλλησαν τέλος από την στέγην του ναΐσκου. Ο παππά-Νικόλας έβαλεν ευλογητόν, και ήρχισεν η Ακολουθία της Αγρυπνίας.
   Ο Φραγκούλης ήτο τόσον ευδιάθετος εκείνην την εσπέραν, ώστε από του «Ελέησόν με ο Θεός», της αρχής του Αποδείπνου μέχρι του «Είη το όνομα», εις το τέλος της λειτουργίας, όπου η παννυχίς διήρκεσεν οκτώ ώρας άνευ διαλείμματος –όλα τα έψαλλε και τα απήγγειλε μόνος του, από του δεξιού χορού, μόλις επιτρέπων εις τον κυρ – Δημητρόν τον κάτοχον του αριστερού χορού να λέγει κι αυτός από κανένα τροπαράκι, διά να ξενυστάξη. Έψαλε το «Θεαρχίω νεύματι» και εις τους οκτώ ήχους μοναχός του, προφάσει ότι ο κυρ – Δημητρός, «δεν εύρισκεν εύκολα τον ήχον». Εις το τέλος του Εσπερινού, μοναχός του εδιάβασε το Συναξάρι, και, χωρίς να πάρη ανασασμόν, μοναχός του πάλιν άρχισε τον εξάψαλμον. Έψαλε Καθίσματα, Πολυελέους, Αναβαθμούς και Προκείμενα, είτα όλον το «Πεποικιλμένη» έως το «Συνέστειλε χορός», και όλον το «Ανοίξω το στόμα μου», έως το «Δέχου παρ’ ημών». Είτα έψαλε Αίνους, Δοξολογίαν, εδιάβασεν Ώρας και Μετάληψιν, προς χάριν όλων των ητοιμασμένων διά την θείαν Κοινωνίαν, και εις την λειτουργίαν πάλιν όλα, Τυπικά, Μακαρισμούς, Τρισάγιον, το Χερουβικόν, το «Αι γενεαί πάσαι», το Κοθινωνικόν κτλ. κτλ.
    Όλα αυτά τα ενθυμείτο ακόμη, ως να ήταν χθες, ο γερο-Φραγκούλας, και είχον παρέλθει δεκαπέντε έτη έκτοτε. Ακόμη και μικρά τινα φαιδρά επεισόδια, τα οποία συνέβησαν εις την Λιτήν, μικρόν προ του μεσονυκτίου, κατά την έξοδον της ιεράς εικόνος εις την ύπαιθρον. Επειδή αι γυναίκες είχον κολλήσει πολλά και χονδρά; κηρία, τα πλείστα έργα αυτών των ιδίων χειρομάλακτα, τα δε κηρία συμπλεκόμενα εις δέσμας και περικοκλάδας από τον Παναγιώτην της Αντωνίτσας, τον πρόθυμον εις την υπηρεσίαν της ιεράς πανηγύρεως, είχον λαμπαδιάσει, εις μίαν στιγμήν ολίγον έλειψε να πάρη φωτιά το φελόνι του παππά, είτα και το γένειόν του. Τότε ο Παναγιώτης της Αντωνίτσας, μη ευρίσκων άλλο προχειρότερον μέσον, ήρπαζε τας ογκώδεις δέσμας των φλεγόντων κηρίων, τας έφερε κάτω εις το έδαφος κι επάτει δυνατά με τα τσαρούχια του, διά να τα σβύση. Αι γυναίκες δυσφορούσαι εγόγγυζον να μη πατή τα κηρία, γιατί είναι κρίμα.
    Τότε εις των παρεστώτων υιός πλουσίου του τόπου, από εκείνους οίτινες είς το ύστερον κατέστησαν δανεισταί του Φραγκούλα –και όστις ελέγετο ότι εις τας εκλογάς εμελέτα να βάλη κάλπην ως υποψήφιος δήμαρχος-, ηκούσθη να λέγη ότι πρέπει να μάθουν να κάμνουν «οικονομία, οικονομία στα κηρία!... η νύχτα μεγαλώνει... ισημερία τώρα κοντεύει... έχει νύκτα...»
    Αλλ’ αι γυναίκες, ενώ ήξευραν καλλίτερα από εκείνον όλας τας οικονομίας του κόσμου, δεν εννοούσαν τι θα πη «οικονομία στα κηρία», αφού άπαξ είναι αγορασμένα και πληρωμένα και είναι μελετημένα και ταμένα εξ άπαντος να καούν διά την χάριν της Παναγίας. Μία απ’αυτάς, γερόντισσα, ανεπόλησε κάτι τι δι’ εν θαύμα, το οποίον είχεν ακούσει από το συναξάρι του Αγίου Δημητρίου, όπου ο Άγιος, εις την Σαλονίκην, επέπληξεν αυστηρώς τον νεωκόρον, έχοντα την μανίαν να σβύνη μισοκαμμένα τα κηρία –και η γερόντισσα ήρχισε να το διηγήται χθαμαλή τη φωνή εις την πλησίον της: «Αδελφέ Ονήσιμε, άφες να καούν τα κηρία όσα προσφέρουν οι Χριστιανοί και μη αμαρτάνης...»
    Την ίδίαν ώραν συνέβη και τούτο. Ενώ ο παππάς απήγγελε τας μακράς αιτήσεις της Λιτής, επισυνάπτων και τα ονόματα όλα ζωντανά και πεθαμένα, όσα του είχον υπαγορεύσει αφ’ εσπέρας αι ευλαβείς προσκυνήτριαι, ο Φραγκούλης έψαλλε μεγαλοφώνως το τριπλούν «Κύριε Ελέησον» με την χονδρήν φωνήν του, και με όλον το πάθος της ψαλτικής του. Τότε ο μπάρμπα-Δημητρός, όστις εφαίνετο να είχε πειραχθή ολίγον, ίσως διότι ο Φραγκούλας εν τη ψαλτομανία του δεν επέτρεπε να πη κ’ εκείνος ένα τροπαράκι σωστό (διότι, άμα ήρχιζεν ο Δημητρός το δικό του, ο Φραγκούλας με την γερήν κεφαλικήν φωνήν του, εκθύμως συνέψαλλε, του ήρπαζε την πρωτοφωνίαν, και υπέτασσε κι εκάλυπτε την ασθενή και τερετίζουσαν φωνήν εκείνου) έλαβε το θάρρος να κάμη παρατήρησιν.
    - Πειο σιγά, πιο ταπεινά, κυρ-Φραγκούλη· σιγανώτερα να λες το Κύριε ελέησον, γιατί δεν ακούονται τα ονόματα, και θέλουν αι γυναίκες να τ’ ακούνε.
   Είχε κάπως δίκαιον, διότι πράγματι αι γυναίκες απήτουν να λέγωνται εκφώνως τα ονόματα, όσα είχαν ειπεί εις τον παπάν να γράψη. Εννοούσαν να τ’ ακούη κι ο Θεός, κι η Παναγία, κι όλος ο κόσμος. Η καθεμία ήθελε ν’ ακούση «τα δικά της τα ονόματα», και να τ’ αναγνωρίση, καθώς απηγγέλοντο αραδιαστά. Άλλως θα είχαν παράπονα κατά του παππά, κι’ ο παπάς αν ήθελε να φάγη κι άλλοτε, εις το μέλλον, προσφορές, ώφειλε να τα έχη καλά με τις ενορίτισσες.
   Τότε η Αργυρή, η πρωτότοκος του Φραγκούλα, ούσα τότε δωδεκαέτις, πονηρά, θυμόσοφος κορασίς, καθώς έστεκε πλησίον εις τον πατέρα της, εψήλωσεν ολίγον διά να φθάση εις το ους του, και του λέγει κρυφά:
   - Πατέρα, άφησε και τον μπαρμπα – Δημητρό να ψάλλη «Κύριε ελέησον!».
   Τούτο ήτο ως έμπνευσις και βοήθημα διά τον Φραγκούλην. Επειδή ούτος δεν ήθελε φανερά να υπακούση εις την σχεδόν αυθάδη παραίνεσιν του Δημητρού, και πάλιν δεν ήθελε να δείξη ότι εθύμωσεν, εστράφη προς τον καλόν γέροντα και του λέγει:
  - Πε, Δημητρό, σαράντα φορές το «Κύριε ελέησον».
  Τότε ο μπάρμπα-Δημητρός, όστις αν και είχε γηράσει, δεν είχε μάθει ακόμη καλά τα τυπικά, και δεν ήξευρεν ακριβώς πότε κατά την Λιτήν το «Κύριε ελέησον» λέγεται τρις και πότε τεσσαρακοντάκις, ήρχισε πράγματι να το ψάλλη σαράντα φορές, ώστε ο παππάς εβιάσθη ν’ απαγγείλη ραγδαίως και αθρόα τα τελευταία ονόματα, και διά να είναι σύμφωνος με τον ψάλτην, ήρχισε προ της ώρας να λέγη: «... υπέρ του διαφυλαχθήναι, από λιμού, λοιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας» και τα εξής.
   Τέλος μετά την λειτουργίαν ο παπάς, ο Φραγκούλας και η οικογένειά του και ολίγοι φίλοι εκάθισαν κ’ έφαγαν ομού και ηυφράνθησαν, και την εσπέραν ο Φραγκούλας επανήρχετο ειρηνικώς και με αγάπην, μετά της συζύγου και των τέκνων του υπό την οικιακήν στέγην.
   Πριν παρέλθη έτος εγεννήθη η Κούμπω. Η κόρη αύτη, πλάσμα χαριτωμένον και συμπαθές, ανετρέφετο και ηλικιούτο, εγένετο το χάρμα και η παρηγορία του πατρός της. Δεν είχε μόνον νοημοσύνην πρώιμον, αλλά κάτι άλλο παράδοξον γνώρισμα, οιονεί χαρακτήρα φρονίμου γυναικός εις ηλικίαν παιδίσκης. Ύστερον, μετά χρόνους, όταν επήλθεν ο δεύτερος χωρισμός, η Κούμπω, οκταέτις τότε, έτρεχε πλησίον του πατρός της, εις το «κελλί του», όπου κατώκει εις την ανωφερή εσχατιάν της πολίχνης, και την εγέμιζε περιποιήσεις και τρυφερότητας.
  Αυτή μόνον εδέχετο προθύμως τους πατρικούς χαλινούς, ενώ τα άλλα τέκνα δεν ήρχοντο ποτέ πλησίον του πατρός των, και διά τούτο εκείνος την ωνόμαζε «το ευάγωγο». Καθημερινώς έτρεχε να τον εύρη, και δεν έπαυε να τον παρακαλή.
  - Έλα, πατέρα, στο σπίτι· μη μας αφήσης, λεγ’ η μητέρα, ζωνταρφανά.
  Μίαν των ημερών έτρεξε δρομαία, φαιδρά, και πνευστιώσα του είπε:
   - Τάμαθες, πατέρα; ... Θα παντρέψουμε τ’ Αργυρώ μας ... Έλα στο σπίτι, γιατί δεν είναι πρέπον, λέγει η μητέρα, να είσθε χωρισμένοι εσείς, που θα παντρευτή τ’ Αργυρώ μας ... για να μην κακιώση ο γαμπρος! ...
   Τω όντι ο Φραγκούλας επείσθη κι εφιλιώθη με την σύζυγόν του. Ηρραβώνισαν
την Αργυρώ, είτα μετ’ ολίγους μήνας την εστεφάνωσαν ... Είτα πάλιν επήλθε τρίτος χωρισμός μεταξύ του παλαιού ανδρογύνου και μ’ ένα γεροντόπαιδον μαζί, το οποίον ήλθεν εις τον κόσμον σχεδόν συγχρόνως με τον γάμο της πρωτοτόκου.
   Τότε η Κούμπω, ήτις είχε γίνει δεκατριών ετών, δεν έπαυε να τρέχη πλησίον του πατρός της, και να τον παρακινή ν’ αγαπήση με την μητέρα.
    Μίαν ημέραν θλιβερά του είπεν:
    - Δεν θα μπορώ πλέον νάρχωμαι, ούτε στο κελλί σου, πατέρα ... Είναι κάτι κακές γυναίκες εκεί στον μαχαλά στο δρόμο που περνώ, και τις άκουσα που λέγανε καθώς περνούσα: Να, το κορίτσι της Φραγκούλαινας, που την έχει απαρατήσει ο άνδρας της…». Δεν το βαστώ πλέον, πατέρα...
    Τω όντι, παρήλθον τρεις ημέραι, και η Κούμπω δεν εφάνη εις το κελλί του πατρός της. Την τετάρτην ημέραν ήλθε πολύ ωχρά και μαραμένη· εφαίνετο να πάσχη.
   -Τι έχεις κορίτσι μου; της είπεν ο πατήρ της.
   -Αν δεν έλθης, πατέρα, του απήντησεν αποτόμως αίφνης, με παράπονον και με πνιγμένα δάκρυα, να ξεύρης, θα πεθάνω απ’ τον καημό μου!
   -Έρχομαι, κορίτσι μου, είπεν ο Φραγκούλης.
 Τω όντι,, την άλλην ημέραν επήγεν εις την οικίαν. Αλλ’ η νεαρά κόρη έπεσε πράγματι ασθενής και είχεν δεινόν πυρετόν. Όταν ο πατέρας ήλθεν παρά την κλίνην της και της ανήγγειλεν ότι έκαμε αγάπην με την μητέρα της διά να χαρή, ήτο αργά πλέον. Η τρυφερή παιδίσκη εμαράνθη εξ αγνώστου νόσου, και ούτε φάρμακον ούτε νοσηλεία ίσχυσε να την ανακαλέση εις τον πρόσκαιρον κόσμον. Εκοιμήθη χωρίς αγωνίαν και πόνον, εξέπνευσεν ως πουλί, με τη λαλιάν εις το στόμα.
   -Πατέρα! Πατέρα! στην Παναγία να κάμετε μια λειτουργία ... με την μητέρα μαζύ!...
   Είπε και απέθανε!
   Ο Φραγκούλης έκλαυσεν απαρηγόρητα· έκλαυσεν αχόρταστα ομού με την σύζυγόν του ... Κατόπιν απεσύρθη, κ’ εξηκολούθησε να κλαίη μόνος του εις την ερημίαν ...
   Ο τελευταίος ούτος χωρισμός ήτο μάλλον φιλικός και με την συναίνεσιν της Σινιώρας, ήτις έβλεπεν ότι ο γέρων σύζυγός της επεθύμει μάλλον να γίνη μοναχός. Ο Φραγκούλης ενθυμείτο μίαν τελευταίαν σύστασιν της Κούμπως: «με την μητέρα μαζί!». Μόνον εν παροδικόν πείσμα του είχεν έλθει. Του εφάνη ότι αι ίδιαι αδελφαί της, η ύπανδρος, και η άλλη η δευτερότοκος, δεν την ελυπήθησαν όσον έπρεπε, δεν την επένθησαν, όσον της ήξιζε, την ατυχή μικράν, την Κούμπω. Έκτοτε εξηκολούθει να ζη ολομόναχος πάλιν, τώρα «επί γήρατος ουδώ». Και ενθυμείτο τον στίχον του Ψαλτηρίου: «Μη απώση με εις καιρόν γήρως ... και έως γήρως και πρεσβείου, μη εγκαταλίπης με».
   Και την ημέραν αυτήν, την παραμονήν της Κοιμήσεως πάλιν, τον ευρίσκομεν να κάθηται εις το προαύλιον του ναΐσκου, και να καπνίζη μελαγχολικώς το τσιμπούκι του, με τον ηλέκτρινον μαμόν... αναλογιζόμενος τόσα άλλα και τους οχληρούς δανειστάς του, οι οποίοι του είχαν πάρει εν τω μεταξύ το καλλίτερον κτήμα –ένα ολόκληρον βουνόν, ελαιώνα, άμπελον, αγρόν με οπωροφόρα δένδρα, με βρύσιν, με ρέμα, με νερόμυλον –και να εκχύνη τα παράπονά του εις θρηνώδεις μελωδίας προς την Παναγίαν.«Εκύκλωσαν αι του βίου μου ζάλαι, ώσπερ μέλισσαι, κηρίον, Παρθένε...»
    Και επόθει ολοψύχως τον μοναχικόν βίον, ολίγον αργά, και επεκαλείτο μεγάλη τη φωνή τον «Γλυκασμόν των Αγγέλων, των θλιβομένων την χαράν», όπως έλθη εις αυτόν βοηθός και σώτειρα:
«Αντιλαβού μου και ρύσαι
 των αιωνίων βασάνων...»
Διαβάστε Περισσότερα →