Ποιά είναι τα όρια στην ανάρτηση φωτογραφιών με παιδιά στο διαδίκτυο


210906-well_family-tmagarticle Μωράκι τραβάει και βγάζει την πάνα του, 3χρονο κοριτσάκι κάνει την πρώτη του βουτιά στη θάλασσα, 6χρονο αγοράκι κλαίει πρώτη μέρα στο σχολείο, 12χρονη μασάει επιδεικτικά τσίχλα κλπ. φωτογραφίες με προσωπικές στιγμές παιδιών που κατακλύζουν  το διαδίκτυο και έχουν «ανεβάσει» οι γονείς τους.

 Με αφορμή την είδηση, που δημοσιεύθηκε πριν από λίγες ημέρες στο διεθνή Τύπο, ότι μία 18χρονη στην Αυστρία μήνυσε τους γονείς της γιατί αναρτούσαν  φωτογραφίες της ίδιας, όταν ήταν παιδί και έφηβη, στο facebook, χωρίς τη συγκατάθεσή της,  παραβιάζοντας την ιδιωτικότητά της, ειδικοί μιλούν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για το συγκεκριμένο φαινόμενο και απαντούν στο ερώτημα: «Τελικά, να ανεβάζουν οι γονείς φωτογραφίες των παιδιών τους στο διαδίκτυο»;
Από τις δηλώσεις τους προκύπτει ότι δεν πρόκειται καταρχήν για μία παράνομη ενέργεια, πρέπει όμως, να δίνεται προσοχή από τους γονείς στην ανάγκη προστασίας των προσωπικών δεδομένων των παιδιών, της ιδιωτικής τους ζωής, αλλά και στη σημασία που έχει η εξασφάλιση της προηγούμενης συγκατάθεσης των παιδιών τους, κυρίως των εφήβων.

210906g-3495302347_96c7ee5a3e_b


Τα δικαιώματα του παιδιού

«Θεωρούμε ότι ανεξάρτητα από το εάν οι φωτογραφίες, στις οποίες απεικονίζεται το παιδί αποτυπώνουν προσωπικές στιγμές που το φέρνουν σε δύσκολη θέση, τώρα ή στο μέλλον, ή όχι, δεν παύουν να αποτελούν προσωπικά δεδομένα και κομμάτι του “ψηφιακού αποτυπώματός” του» τονίζει  ο Συνήγορος του Παιδιού.
Όπως έγινε γνωστό μέσα από τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου, ο πατέρας της 18χρονης στην Αυστρία υποστηρίζει πως είχε κάθε δικαίωμα ως γονιός να «ανεβάζει» φωτογραφίες της κόρης του στο facebook, παρά τη δική της άρνηση.
Για τον Συνήγορο του Παιδιού, «η επιθυμία ενός γονέα να απαθανατίζει στιγμές της ζωής του παιδιού του είναι απολύτως κατανοητή, ωστόσο από τη στιγμή που φωτογραφίες δημοσιεύονται σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παύουν να είναι προσωπικές, αποποιούμαστε τα πνευματικά δικαιώματά τους, γίνονται δημοσίως και εύκολα προσβάσιμες και διαθέσιμες προς όλους, μπορούν να υποστούν αλλαγές και να χρησιμοποιηθούν από (κακόβουλους) τρίτους και δεν διαγράφονται οριστικά (ακόμη και αν διαγραφεί το προφίλ, πολλές πληροφορίες δεν αφαιρούνται και ενδέχεται να υπάρχουν αλλού στο διαδίκτυο).
Με άλλα λόγια, η ανάρτηση από γονείς στοιχείων των παιδιών τους (φωτογραφίες, βίντεο, ονόματα, τοποθεσίες, στοιχεία σχολείου, φίλων κλπ) στο διαδίκτυο ενδέχεται να θέσει, άθελά τους και εν αγνοία τους, τα παιδιά τους σε κίνδυνο. Θεωρώντας δεδομένη την αίσθηση ευθύνης και αγάπης προς το παιδί τους και στο πλαίσιο της άσκησης του γονικού τους ρόλου, ενθαρρύνουμε τους γονείς να συζητήσουν και να συνεργαστούν μεταξύ τους και με το παιδί τους, με γνώμονα το υπέρτατο συμφέρον του παιδιού, την προστασία της εικόνας και της ταυτότητας του και την αποφυγή προβλημάτων και δυσάρεστων καταστάσεων στο παρόν ή στο μέλλον».
Ο Συνήγορος του Παιδιού λαμβάνει συχνά αναφορές που «κυρίως αφορούν διαφωνίες διαζευγμένων γονέων για το χειρισμό αναρτήσεων με τα παιδιά τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

210906g-o-kids-on-cell-phone-facebook

Στο πλαίσιο του διαμεσολαβητικού του ρόλου και της αποστολής του για την προάσπιση και προαγωγή των δικαιωμάτων του παιδιού, υπενθυμίζει στους γονείς ότι σύμφωνα με το νόμο η ιδιωτική ζωή των ανηλίκων πρέπει να προστατεύεται («Κανένα παιδί δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αυθαίρετης ή παράνομης επέμβασης στην ιδιωτική του ζωή, στην οικογένειά του, στην κατοικία του ή στην αλληλογραφία του, ούτε παράνομων προσβολών της τιμής και της υπόληψής του», Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού Ν. 2101/92, άρθρο 16).
Επιπλέον, επισημαίνει ότι «για το ζήτημα αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη και η γνώμη του παιδιού, δεδομένου ότι το θέμα το αφορά άμεσα, όπως άλλωστε προβλέπεται και στο άρθρο 12 του προαναφερθέντος νόμου («Τα Συμβαλλόμενα Κράτη εγγυώνται στο παιδί που έχει ικανότητα διάκρισης το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης της γνώμης του σχετικά με οποιοδήποτε θέμα που το αφορά, λαμβάνοντας υπόψη τις απόψεις του παιδιού ανάλογα με την ηλικία του και με το βαθμό ωριμότητάς του….»)».

Προσωπικά Δεδομένα    

«Η συγκεκριμένη υπόθεση- με την ιδιαιτερότητα της – αναδεικνύει περίτρανα», σύμφωνα με τον Δημήτρη Ζωγραφόπουλο, νομικό ελεγκτή της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ) ότι «η προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα είναι ένα από τα μεγαλύτερα , ένα από τα σπουδαιότερα νομικά ζητήματα της εποχής μας, και, πλέον, ένα σοβαρότατο κοινωνικό πρόβλημα». Ο κ Ζωγραφόπουλος εκφράζει τη βεβαιότητα ότι η κατάσταση θα γίνεται όλο και πιο κρίσιμη τα επόμενα χρόνια, για τον απλούστατο λόγο ότι αυξάνουν οι πιθανότητες επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και οι τεχνικές επεξεργασίας τους. «Για παράδειγμα, όταν  μιλάμε για το “διαδίκτυο των πραγμάτων” (internet of the things – IoT), όπου πράγματα που υπάρχουν στον περιβάλλοντα χώρο μας, στο σπίτι μας, που παραδοσιακά θεωρείται άσυλο, στο αυτοκίνητό μας, στις συσκευές που φέρουμε πάνω μας, θα διασυνδέονται μεταξύ τους μέσω του διαδικτύου και θα μεταφέρουν προσωπικά μας δεδομένα (σε ποιους άραγε και για ποιους σκοπούς;), η κοινή λογική μας – και η λογική που διέπει τη νομοθεσία – πρέπει  να γίνεται συνεχώς περισσότερο προστατευτική».
Είναι σημαντικό οι γονείς να συνειδητοποιήσουν ότι όταν αναρτούν φωτογραφίες των παιδιών τους στο διαδίκτυο, αυτομάτως, όπως εξηγεί ο κ Ζωγραφόπουλος, διενεργούν επεξεργασία προσωπικών δεδομένων και καθίστανται από το νόμο (κυρίως από την ισχύουσα οδηγία 95/46 της ΕΕ καθώς και το Γενικό Κανονισμό για την Προστασία Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα στην ΕΕ, που θα ισχύσει από το Μάιο του 2018) υπεύθυνοι επεξεργασίας. Φέρουν, συνεπώς, ακέραια την ευθύνη για τα δεδομένα που επεξεργάζονται και την ασφάλεια των δεδομένων αυτών. Το πρόβλημα είναι ότι οι γονείς πράττουν ανάλογα με την αντίληψη που οι ίδιοι έχουν για το τι είναι επιτρεπτό και αναγκαίο».

210906g-14-silly-kid-w710-h473-2x

Τον Μάιο του 2018, όταν θα τεθεί σε ισχύ ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στην ΕΕ θα θέσει πιο αυστηρές προϋποθέσεις για την παροχή της συγκατάθεσης για την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων. Περιλαμβάνει ειδική διάταξη για τη συγκατάθεση παιδιού σε σχέση με τις υπηρεσίες της κοινωνίας της πληροφορίας, όπως είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (άρθρο 8). Μολονότι το πλαίσιο γίνεται λοιπόν, πιο αυστηρό – προβλέποντας επίσης μεταξύ άλλων ότι ένα παιδί για να αποκτήσει facebook θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 16 ετών ή αν είναι μεταξύ 13 και 16, μόνο εφόσον η συγκατάθεση παρέχεται από τα πρόσωπα που έχουν τη γονική μέριμνα – ουσιαστικά δεν επιλύει ζητήματα όπως αυτό της 18χρονης.
Αυτό, σύμφωνα με τον νομικό ελεγκτή της ΑΠΔΠΧ, «αναδεικνύει το γεγονός ότι οι γονείς πρέπει οπωσδήποτε να έχουν επίγνωση ότι η ανάρτηση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα συνιστά μια απεμπόληση κατά κάποιο τρόπο του δικαιώματος που έχει το ίδιο το παιδί στη δική του εικόνα και στη δική του προσωπικότητα. Είναι πολύ διαφορετικό το να δημιουργήσεις ένα άλμπουμ με φωτογραφίες, που βρίσκεται φυλαγμένο στο σπίτι και το δείχνεις σε συγγενείς και φίλους από το να το αναρτάς σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πόσο μάλλον όταν το προφίλ, που δημιουργείται, είναι εν δυνάμει ανοιχτό σε δεκάδες, χιλιάδες άτομα. Ο καθένας – ακόμα και παντελώς άγνωστος – μπορεί όχι απλά να δει τη φωτογραφία, αλλά να την κατεβάσει στον υπολογιστή του , να την επεξεργαστεί και να τη φυλάξει εφ’ όρου ζωής, με όποιους κινδύνους αυτό συνεπάγεται για ένα πρόσωπο».    Ως απάντηση στην αντίληψη κάποιων γονέων ότι “εγώ δεν έχω κάτι να κρύψω”, ο κ. Ζωγραφόπουλος υπογραμμίζει ότι δεν πρέπει να συγχέουμε τη διαφάνεια με την έκθεση.
«Η αρχής της διαφάνειας απευθύνεται κυρίως σε φορείς τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα. Εδώ, δεν τίθεται θέμα διαφάνειας στην προσωπική ζωή, η προσωπική ζωή εξ ορισμού καλύπτεται από ιδιωτικότητα, η οποία κάμπτεται κατ’ εξαίρεση. Ομοίως, δεν πρέπει να συγχέουμε την ιδιωτικότητα με την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Οι έννοιες είναι συγγενείς, αλλά όχι ταυτόσημες. Η προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα δεν καλύπτει μόνο τις καθαρά ιδιωτικές στιγμές ενός παιδιού (παιχνίδι, ύπνο, φιλικές σχέσεις, κλπ.), μπορεί να καλύπτει και δημόσιες στιγμές του. Για παράδειγμα, δεν επιτρέπεται κάποιος χωρίς τη συγκατάθεση του ενδιαφερόμενου γονέα να φωτογραφίσει ένα παιδί δημοσίως, πχ. στην παρέλαση ή στο σχολείο, και να αναρτήσει τη φωτογραφία στο διαδίκτυο. Η έλλειψη της συγκατάθεσης του παιδιού, όπως αυτή παρέχεται από τους γονείς του, καθιστά την επεξεργασία αυτή παράνομη».
Συμπερασματικά, ο κ Ζωγραφόπουλος τονίζει ότι «οποιοδήποτε νομικό πλαίσιο θα παρέχει ατελή νομική προστασία σε πρόσωπα όπως η κοπέλα από την Αυστρία. Γιατί η νομική προστασία θα παρέχεται εκ των υστέρων, αφού έχει γίνει το “κακό”». «Προσωπικά» διευκρινίζει, «επιμένω στο ότι η προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα είναι πρωτίστως θέμα κουλτούρας και η κουλτούρα χτίζεται με την εκπαίδευση. Είναι ταυτόχρονα υπόθεση του καθενός μας και υπόθεση συλλογική, αφορά όλους τους φορείς σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής (στη δουλειά, στο σχολείο, στα ΜΜΕ, κλπ.). Όλοι πρέπει να έχουν συνείδηση ότι τα προσωπικά δεδομένα είναι προστατευόμενο έννομο αγαθό».

Ψυχολογικές συνέπειες για το παιδί   

«Δεν υπάρχει λόγος να γίνεται κάτι τέτοιο. Οι προσωπικές μας στιγμές ανήκουν σ’ εμάς, δεν υπάρχει λόγος να δημοσιοποιούνται. Εφόσον όμως, το επιλέγει η οικογένεια, θα πρέπει να γίνεται με κάποια ποιοτική και ποσοτική ασφάλεια, να υπάρχουν κάποια όρια» απαντά η Άρτεμις Τσίτσικα, επίκουρη καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών , υπεύθυνη του τμήματος τεχνολογίας της Μονάδας Εφηβικής Υγείας και της Γραμμής Στήριξης “ΜΕ Υποστηρίζω” που λειτουργεί στο Νοσοκομείο Παίδων «Π & Α Κυριακού».
Όπως σημειώνει: «Μερικοί γονείς επιλέγουν αυτό τον τρόπο, να δημοσιοποιούν οικογενειακές στιγμές και κάποιες προσωπικές στιγμές των παιδιών, χωρίς να ξέρουμε ποια μπορεί να είναι η αντίδρασή τους στο μέλλον. Είναι σημαντικό, όμως, να τηρούνται κάποια όρια, να μην εκτίθεται το παιδί με οποιοδήποτε τρόπο, να σκεφτόμαστε το μέλλον».
Για παράδειγμα, όπως εξηγεί η κ Τσίτσικα, να εξετάζουν οι γονείς «αν θα επιλέξουν να δημοσιοποιήσουν πολύ προσωπικές στιγμές του παιδιού σε ηλικία που το παιδί δεν καταλαβαίνει, ή στιγμές που το εκθέτουν με οποιοδήποτε τρόπο και που στο μέλλον θα μπορούσαν να του δημιουργήσουν πρόβλημα ή φωτογραφίες που δείχνουν που μένει, ή προσωπικά του αντικείμενα. Αυτό θα πρέπει να το προσέχουν πολύ».
Επίσης, υπογραμμίζει την ανάγκη συνεννόησης με το ίδιο το παιδί: «Σίγουρα αυτό πρέπει να γίνεται σε επικοινωνία με το παιδί, όταν αρχίσει να καταλαβαίνει και να συζητά, να επιλέγει τι θέλει, και μέσα από αυτή τη διαδικασία να καταλαβαίνει και το ίδιο τι σημαίνει προσωπικά δεδομένα, τι κρατώ για τον εαυτό μου, τι μπορώ να δημοσιοποιήσω».
Διαβάστε Περισσότερα →

Παραίτηση Λευτέρη Μάντζαρη από το Δ.Σ του Νομικού Προσώπου. Ρήξη στην Συμπολιτεία Ξηρομεριτών;;

 Αποτέλεσμα εικόνας για ελευθεριος μαντζαρης συμπολιτεια ξηρομεριτων 


Mε μια ανάρτηση του στο Facebook o επικεφαλής της Συμπολιτείας  Ξηρομεριτών κ.Ελευθέριος Μάντζαρης μας πληροφορεί ότι παραιτήθηκε από μέλος του Δ.Σ του Νομικού Προσώπου Δήμου Ξηρομέρου και οι λόγοι είναι στην διαφωνία του όπως και  και στη δυσκολία συνεννόησης με συγκεκριμένη ομάδα της Συμπολιτείας Ξηρομεριτών, καθώς και σε προσωπικούς λόγους. Είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι τον τελευταίο καιρό υπάρχει μια αντιπαράθεση στην Συμπολιτεία Ξηρομεριτών με διαφορετικές τάσεις και απόψεις που μπορεί να οδηγήσουν σε σύγκρουση και ίσως σε ρήξη;;  Ο χρόνος θα το δείξει..
Διαβάστε παρακάτω τι έγραψε ο κ. Μάντζαρης
Διαβάστε Περισσότερα →

Κάτι μαγειρεύει ο Γιάννης. Ο σεφ Γιάννης Τόμπας διαφημίζει την ελληνική κουζίνα στη Νέα Υόρκη


Κάτι μαγειρεύει ο Γιάννης



Κείμενο / Φωτογραφίες: Στέφανος Καστρινάκης

Ο Γιάννης Τόμπας γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Αστακό της Αιτωλοακαρνανίας. Ως ένας σύγχρονος «Οδυσσέας» της μαγειρικής, πέρασε αρκετά χρόνια ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο. Στο Λονδίνο πήρε τα πρώτα μαθήματα μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής. Εργάστηκε σε αρκετά εστιατόρια στη βρετανική πρωτεύουσα, η οποία αποτέλεσε για αυτόν και το πρώτο διαβατήριο για τη συνέχεια.

Η Νέα Υόρκη ήταν ο επομένoς σταθμός. Ο Γιάννης βάζει σκοπό να μάθει στους Αμερικανούς το αυθεντικό ελληνικό φαγητό. Εργάζεται σε κάποια από τα καλυτέρα εστιατόρια του Μανχάταν, ενώ παράλληλα μαγειρεύει για πολλές προσωπικότητες της πόλης ως ιδιωτικός σεφ. Μία από αυτές είναι μια από τις ισχυρότερες γυναίκες του κόσμου, η γνωστή εκδότρια της Huffington Post, Αριάνα Χάφινγκτον, η οποία τον εμπιστεύεται και τον βάζει στην κουζίνα της να μαγειρέψει για αυτή και για τους επίσημους καλεσμένους της. Ο Γιάννης αποκτά φήμη τόσο για το φαγητό του όσο και για τον επαγγελματισμό του. Όλο και περισσότεροι τον προσλαμβάνουν να μαγειρέψει για αυτούς. Στη λίστα βρίσκονται ο διάσημος φωτογράφος Στίβεν Μάισελ, ο Καρλ Λάγκερφελντ, η Λούσι Λιου και ο Τζον Βαρβάτος.


Μαγαζί-κλειδί για την καριέρα του στην Αμερική, όπως μας λέει ο ίδιος, ήταν το εστιατόριο Periyali στο Τσέλσι του Μανχάταν: «Αισθάνομαι πολύ τυχερός που δούλεψα και δουλεύω για το Periyali, το πρώτο ελληνικό εστιατόριο στο Μανχάταν που μετρά 29 χρόνια λειτουργίας, παραμένοντας ακόμα στην κορυφή - σταθερή αξία για το Αμερικανικό κοινό! Επίσης είμαι ευγνώμων στους ιδιοκτήτες του, Στιβ Τζόλη και Νικόλ Κοτσώνη που με επέλεξαν να συνεργαστώ μαζί τους!».

Ο Γιάννης περιγράφει το στίγμα του στην κουζίνα: «Η κουζίνα μου για μένα είναι κάτι σαν ταυτότητα. Το φαγητό μου είναι αυθεντικό, ελληνικό, με αρκετή παράδοση που ξεκινάει από τις ρίζες μου, από την καταγωγή μου, από το πώς μεγάλωσα, από τις γεύσεις των παιδικών μου χρόνων, από τα έθιμα της οικογένειάς μου, από τα ταξίδια μου. Από τη συσσώρευση όλων αυτών βγαίνει η κουζίνα μου. Το φαγητό μου βασίζεται στην αυθεντική παραδοσιακή ελληνική κουζίνα προσπαθώντας πάντα να υπάρχει ισορροπία μεταξύ του μοντέρνου και του παραδοσιακού, χωρίς πολλές ανούσιες φιοριτούρες».


Φανταζόσουν ποτέ ότι θα ακολουθήσεις μια επιτυχημένη καριέρα στην Αμερική;
Σε καμία των περιπτώσεων δεν το φανταζόμουν αυτό! Στην Αμερική σχεδίαζα να πάω σαν βόλτα για 10 ημέρες, αλλά τελικά άλλα σχεδιάζουμε και αλλιώς μας έρχονται. Όταν πάτησα το πόδι μου στη Νέα Υόρκη την πρώτη ημέρα και περπάτησα στους δρόμους της, αισθάνθηκα τόσο οικεία που είπα μέσα μου «εδώ θέλω να μείνω», και το έκανα, δεν γύρισα ποτέ πίσω και μου βγήκε σε καλό νομίζω. Στην αρχή είχα αρκετές δυσκολίες, που τελικά ήταν για καλό, γιατί μου έδωσαν δύναμη να συνεχίσω. Δεν το έβαλα ποτέ κάτω! Βέβαια, έχω ενα καλό: όπου και να πάω προσαρμόζομαι. Δεν  με πνίγουν εύκολα οι κλισέ συναισθηματισμοί του τύπου άφησα το σπίτι μου ή την οικογένεια μου ή τη χώρα μου. Δεν τα είχα ποτέ αυτά.

Τι σου λείπει από την Ελλάδα; Θα επέστρεφες ποτέ;
Από την Ελλάδα μου λείπουν οι δικοί μου άνθρωποι που ζουν εκεί και φυσικά το ελληνικό καλοκαίρι. Δεν θα γύριζα ποτέ πίσω στην Ελλάδα. Πλέον έχω μάθει σε έναν άλλο τρόπο ζωής που μου είναι πολύ δύσκολο να τον αλλάξω. Μόνο για διακοπές στην Ελλάδα!

Λένε ότι στην κουζίνα υπάρχουν μυστικά. Εσύ έχεις μυστικά;
Σαφώς και υπάρχουν μυστικά, Καθε σεφ έχει τον δικό του τρόπο και τα μυστικά που μαγειρεύει, όπως και εγώ, αλλά δεν θα σου πω, είναι μυστικά! [γέλια]


Κατά τη γνώμη σου πιο είναι αυτό που κάνει την ελληνική κουζίνα μοναδική;
Αυτό που κάνει μοναδική την ελληνική κουζίνα δεν είναι μόνο ένα, αλλά πάρα πολλά. Η απλότητα των υλικών - είναι αυτό που με λίγα υλικά μπορείς να βγάλεις ένα νόστιμο φαγητό χωρίς πολλά-πολλά. Είναι ο τρόπος μαγειρέματος -και αυτός απλός και συνάμα υγιεινός- είναι η κατανάλωση μεγάλης ποικιλίας φαγητών όπου κυρίαρχο ρόλο έχουν τα λαχανικά, τα όσπρια, τα ψάρια, το ελαιόλαδο (το βασικό συστατικό σε κάθε ελληνικό φαγητό), το κόκκινο κρασί και η μικρή κατανάλωση κόκκινου κρέατος και ζωικών λιπών.
 
Δώσε μας μια εύκολη συνταγή.
Μια φέτα ψωμί με ελαιόλαδο, χοντρό αλάτι και ρίγανη! Τι πιο ελληνικό και εύκολο...

Ποιο είναι το μυστικό για έναν επιτυχημένο σεφ και ένα επιτυχημένο εστιατόριο;
Νομίζω ότι το μυστικό πρώτα απ' όλα είναι να έχουμε έναν στόχο. Θα πρέπει να εργαστούμε σκληρά για να πραγματοποιηθεί. Ο στόχος μου πάντα ήταν να προσπαθώ να ικανοποιήσω κάθε επισκέπτη που έρχεται να απολαύσει την κουζίνα μας, κάθε ημέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο. Όλα τα χρόνια που δουλεύω σαν σεφ, αυτό είναι το μυστικό. Επίσης το πιο σημαντικό μυστικό συνοψίζεται σε μια λέξη: «ποιότητα».
Διαβάστε Περισσότερα →

26 ταινίες για το σχολείο και την εκπαίδευση

Η ζωή στο σχολείο χωρίς ωραιοποίηση και αφέλεια, με τη ματιά σημαντικών σκηνοθετών…Η εφηβεία, η εκπαίδευση, η εξουσία, το ζήτημα της ταυτότητας, η ελευθερία και η αμφισβήτιση, σε διαφορετικές εποχές και χώρες, αλλά με την ίδια ουσία και ανάγκη.
«Και πρώτα απ' όλα τι εννοούμε λέγοντας παιδεία; Την πληροφορία, την τεχνική, το δίπλωμα εξειδίκευσης που εξασφαλίζει γάμο, αυτοκίνητο κι ακίνητο, με πληρωμή την πλήρη υποταγή του εξασφαλισθέντος ή την πνευματική και ψυχική διάπλαση ενός ελεύθερου ανθρώπου, με τεχνική αναθεώρησης κι ονειρικής δομής, με αγωνία απελευθέρωσης και με διαθέσεις μιας ιπτάμενης φυγής προς τ' άστρα;
Αυτή τη δεύτερη παιδεία την αποκρύπτουν και δεν την δίνουν δωρεάν, γιατί δεν συντηρεί και δεν υπηρετεί συστήματα. Αντίθετα τα ελέγχει, τα αναθεωρεί και τα αποδυναμώνει»… Μάνος Χατζιδάκις
Το αφιέρωμα ανανέωνεται συνεχώς 

Carrie – Κάρι- Brian De Palma

Παρόλο που η κλασσική πλέον ταινία του Brian De Palma έχει μείνει στη μνήμη ως μια ταινία «τρόμου», στην ουσία της περιγράφει με πολύ ουσιαστικό τρόπο την αγωνία και τη μοναξιά της Κάρι στο σχολείο. Ενα κορίτσι στην εφηβεία που ντρέπεται, που δεν νοιώθει άνετα με τα συναισθήματά της και το σώμα της, και που γίνεται ο περίγελος των «ανετων» συμμαθητών της μέχρι τη στιγμή που θα βγει από τα όριά της και θα πάρει την εκδίκησή της. Η σκηνή του χορού, από τις ωραιότερες στην ιστορία του κινηματογράφου.


Kes- Κες- Ken Loach


Το σχολείο είναι «ωραίο» όταν είσαι μακριά του. Για τον μικρό Μπίλυ, το σχολείο είναι άλλη μια μορφή καταπίεσης, εξουσίας, αυταρχισμού, όπως ακριβώς είναι και το σπίτι του, και η δουλειά του, και η ζωή του ολόκληρη…μέχρι που βρίσκει την ηρεμία και τη γαλήνη σε ένα γεράκι που αποφασίζει να εκπαιδεύσει…Πως τελικά όλοι έχουν όρεξη να μάθουν…αρκεί να βρεις τον τρόπο να τους βοηθήσεις να βρουν αυτό που τους ενδιαφέρει.

Rushmore- Wes Anderson

Σε τελείως άλλο ύφος από τις δυό προηγούμενες προτάσεις μας,  μια πολύ στυλιζαρισμένη ταινία τόσο στην κατασκευή της όσο και στο σενάριο και τους χαρακτήρες όπως όλες του Anderson, αλλά που καραφέρνει να σε συγκινήσει με την αλήθεια και τη ζεστασιά των ανθρώπων για τους οποίους μιλάει. Μια ταινία πάλι για αυτούς που δεν «κολλάνε» με τους υπόλοιπους, με τον ιδιαίτερο τροπο του Γουες.

If-Εάν- Lindsay Anderson

Βαθιά πολιτική, αντιδραστική, σκληρή και ωμή, ενα αριστούργημα του παγκόσμιου κινηματογράφου που έχει σημαδέψει γενιές και γενιές θεατών. Η αμφισβήτιση, η επανάσταση και οι αναταραχές της δεκαετίας του ’60, έχουν «γράψει» μέσα σε αυτή την ταινία που αφηγείται την ιστορία μιας παρέας αγοριών που αδυνατούν να υπακούσουν στο εξαιρετικά αυστηρό πλαίσιο του Βρετανικού σχολείου.
 
Stella – Με λένε Στέλλα - Sylvie Verheyde
Το σχολείο, η εκπαίδευση ή πιο σωστά η παιδεία σαν ένα εφόδιο για μια καλύτερη ζωή, είναι το θέμα που πραγματεύεται αυτή η Γαλλική ταινία του 2008. Ενα 11χρονο κορίτσι στο τέλος της δεκαετίας του 70, η Στέλλα, με γονείς αλκοολικούς και τζογαδόρους, ξέρει να παίζει πόκερ καλύτερα από το να διαβάζει. Όταν πηγαίνει σε ένα σχολείο με απαιτήσεις, με τη βοήθεια της Γκλάντις, μιας συμμαθητριάς της μεγαλωμένης σε πιο προστατευμένο περιβάλλον η Στέλλα θα γνωρίσει έναν διαφορετικό κόσμο από τον δικό της, και θα αποφασίσει να προσπαθήσει να τα πάει καλύτερα και να αγαπήσει τα βιβλία και το σχολείο.

Blackboard Jungle- Η ζούγκλα του μαυροπίνακα- Richard Brooks

Θρυλική ταινία και λόγω του τραγουδιού «Rock around the clock» και λόγω του ότι κατέγραψε με την ιστορία και την αφήγησή της την έκρηξη  που θα ξεσπούσε τα επόμενα χρόνια. Η ταινία γυρίστηκε το 1955 και διηγείται την ιστορία  ενός καθηγητή και μιας τάξης μαθητών, σε ένα υποβαθμισμένο σχολείο όπου η καταστολή είναι η λύση για τα πάντα…μέχρι που ανοίγει ο δρόμος για μια πιο ανθρώπινη προσέγγιση…

Peggy Sue Got Married – Η Πέγκυ Σου παντρεύεται- Francis Ford Coppola

Μια ταινία που μιλάει για την εφηβεία και το σχολείο με έναν διαφορετικό τρόπο, αφού είναι το «ταξίδι» μιας ενήλικης γυναίκας η οποία πέφτοντας λιπόθυμη σε μια συγκέντρωση παλιών συμμαθητών «επιστρέφει» ξανά στην εφηβεία της και στην τελευταία χρονιά πριν τελειώσει το σχολείο. Μια νοσταλγική και πικρή ταινία που μιλάει για τις δυσκολίες και την σκληρότητα των εφήβων αλλά και την μοναξιά όλων μας, μικρών και μεγάλων. 

High School - Fred Wiseman

 
 Ενα ντοκιμαντέρ του 1968, μια από τις πρώτες ταινίες του «σινεμά βεριτέ», η καταγραφή της καθημερινότητας των μαθητών σε ένα σχολείο στην Φιλαδέλφια των ΗΠΑ. Το ντοκιμαντέρ αναδυκνείει μεταξύ άλλων τις εκπαιδευτικές μεθόδους της εποχής σε μια σειρά μαθημάτων, από τα Αγγλικά και τη Χημεία μέχρι την σεξουαλική αγωγή. Με έντονη πολιτική ματιά, ο Wiseman τονίζει το πως τελικά η εκπαίδευση τότε αλλά και τώρα, αντί να προωθεί την ελεύθερη και διαφορετική σκέψη, μετατρέπει τους μαθητές σε πειθήνια και συμβατικά ρομποτάκια, «χρήσιμα» για την κοινωνία και την κατανάλωση όπως την ξέρουμε.

Fucking Amal - Lukas Moodysson 


Ενας πολύ αγαπημένος σκηνοθέτης ο οποίος ασχολείται ιδιαίτερα με την παιδική και εφηβική ηλικία σε πολλές ταινίες του. Εδώ, πρωταγωνίστρια είναι η Αγκνες, μια έφηβη μοναχική μαθήτρια που είναι ερωτευμένη με την πιο «όμορφη» κοπέλα του σχολείου, την Ελιν. Μια κοπέλα που την ζηλεύουν και την έχουν ερωτευτεί όλοι, αλλά που και η ίδια αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης. Δύο κορίτσια τελείως διαφορετικά φαινομενικά μεταξύ τους, που έρχονται σε επαφή και γνωρίζουν η μια την άλλη…συγκινητικό, σκληρό και βαθιά πολιτικό με τον τρόπο του, ενα αριστούργημα από τις Σκανδιναβικές χώρες που αξίζει να δείτε.

After Lucia- Μετά τη Λουκία- Michel Franco

Μια σοκαριστική, άγρια ταινία από το Μεξικό που ίσως να είναι από τις σημαντικότερες ταινίες που έχουν γυριστεί τα τελευταία χρόνια. Ενας πατέρας που χάνει τη γυναίκα του σε ατύχημα, και μετακομίζει με την έφηβη κόρη του Αλεξάνδρα  σε μια άλλη πόλη για μια νέα αρχή. Η 14χρονη Αλεξάνδρα προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο της μητέρας της και παράλληλα να ενσωματωθεί στο νέο σχολικό περιβάλλον, όταν πέφτει θύμα σχολικού εκφοβισμού. Ένα βίντεο που κάποιος συμμαθητής της τράβηξε, και που την δείχνει σε σεξουαλική πράξη, είναι μόνο η αρχή για μια χρονιά μέσα στην κόλαση, όπως αυτή που περνάει η Αλεξάνδρα. Ο σχολικός εκφοβισμός όπως ακριβώς είναι, σκληρός, άγριος, φρικαλέος, σε μια ταινία που δεν είναι καθόλου «ευκολη» για κανέναν. Όπως δεν είναι και η ζωή…

Mister Lazhar / Monsieur Lazhar - Ο εξαιρετικός κύριος Lazhar [2011]

O κύριος Lazhar από την Αλγερία, προτείνει τον εαυτό του ως αντικαταστάτη της δασκάλας που αυτοκτόνησε σε ένα δημοτικό σχολείο του Καναδά. Από τη στιγμή που προσλαμβάνεται κάνει τα πάντα για να έρθει πιο κοντά στα παιδιά, να τους συμπαρασταθεί και να τους εξηγήσει την ανεξήγητη, ακόμη και για τους μεγάλους πολλές φορές, δύναμη της απώλειας, κατευνάζοντας τις παιδικές ψυχές αλλά και τους δικούς του δαίμονες. Ωστόσο, κανείς απ' τους συναδέλφους, γονείς, ακόμη κι απ' τα παιδιά, δεn γνωρίζει το παρελθόν του κυρίου Lazhar κι ότι από στιγμή σε στιγμή μπορεί να απελαθεί.

That's what I am - Αυτός είμαι [2011]

Ο Andy Nichol είναι ένας έξυπνος 12χρονος μαθητής, ο οποίος, όπως τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του, θα κάνει τα πάντα για να αποφύγει την αντιπαλότητα επειδή φοβάται τον πόνο, την συντριπτική γελοιοποίηση και την τιμωρία από τους συμμαθητές των μεγαλύτερων τάξεων στο σχολείο. Ο αγαπημένος δάσκαλος όλων κ. Simon, ζευγαρώνει τον Andy με τον μεγαλύτερο παρία και απόβλητο του σχολείου, τον Stanley, σ' ένα κρίσιμο και μακρόπνοο έργο. Την ίδια ώρα ο καθηγητής βρίσκεται αντιμέτωπος με την μικροψυχία της τοπικής κοινωνίας, αντιμετωπίζοντας αξιοπρεπέστατα μία ανήθικη επίθεση.

My good enemy / Min bedste fjende [2010]

Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα Γυμνάσιο της Δανίας με πρωταγωνιστή τον Alf, ένα ήσυχο παιδί που του αρέσει το μπαλέτο. Λόγω του χαρακτήρα και των ενδιαφερόντων του δέχεται συνεχείς εκφοβιστικές επιθέσεις από μία ομάδα συμμαθητών του που φτάνουν σε ακραίες καταστάσεις. Στην προσπάθειά του να βρει διέξοδο, έρχεται σε επαφή με τον Τοκέ, έναν συμμαθητή του επίσης θύμα εκφοβιστικών επιθέσεων. Μαζί μοιράζονται τους προβληματισμούς τους και καταστρώνουν σχέδια για να πλήξουν τους εκφοβιστές τους.
Σταδιακά προσελκύουν κι άλλα παιδιά και μετατρέπονται σε ομάδα με «τελετουργίες» μύησης, κώδικα συμπεριφοράς και εμφάνισης κ.α., ενώ η πορεία αυτή θα τους επιφέρει σημαντικές συναισθηματικές μεταβολές, θα τους οδηγήσει ενώπιον κρίσιμων διλημμάτων και θα τους θέσει τα υπαρξιακά ερωτήματα του ποιοι πραγματικά είναι και τι θέλουν από τη ζωή τους. Μέσα από την αλλαγή αυτή η φιλία τους δοκιμάζεται, ο τρόπος που προσεγγίζουν τα υπόλοιπα παιδιά εκπλήσσει, οι αρχικοί τους στόχοι διαφοροποιούνται.

The first grader [2010]

Ένας ηλικιωμένος χωρικός επιμένει να πηγαίνει στο σχολείο για να μάθει να διαβάζει, αποδεικνύοντας ότι ποτέ δεν είναι αργά για να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου.

The class / Entre le murs - Ανάμεσα στους τοίχους [2008]


 Ο καθηγητής Φρανσουά είναι φιλόλογος και διδάσκει τη γαλλική γλώσσα σ' ένα σχολείο του Παρισιού σε υποβαθμισμένη συνοικία με πολλούς εργάτες και μετανάστες, όπου φοιτούν κυρίως παιδιά αλλοδαπών. Η εργατικότητα και οι καλές προθέσεις τον κάνουν να ξεχωρίζει σ' αυτό το ηλεκτρισμένο σχολικό περιβάλλον. Παρά την επιμονή του, η καθημερινότητα αναδεικνύει σε πρωταγωνιστική θέση τις πολιτισμικές διαφορές, το ρατσισμό, τις προκαταλήψεις και τις αναπότρεπτες συγκρούσεις. Η υπόθεση της ταινίας επικεντρώνεται ως επί το πλείστον στους μαθητές μίας συγκεκριμένης τάξης για διάστημα ενός σχολικού έτους.

The wave / Die welle - Το κύμα [2008]

 Ο Ράινερ Βένγκερ, καθηγητής Λυκείου με αναρχικό παρελθόν και πρωτοποριακές ιδέες για την εκπαίδευση, αναλαμβάνει στο πλαίσιο του μαθήματος της πολιτικής θεωρίας να διδάξει στους μαθητές του για την τυραννία. Προκειμένου, λοιπόν, να κάνει το μάθημα πιο ενδιαφέρον και με αφορμή το σχόλιο ενός μαθητή του πως «δεν μπορεί σήμερα να ξαναϋπάρξει φασισμός», σοφίζεται ένα παιχνίδι ρόλων: ο ίδιος αναλαμβάνει το ρόλο του ηγέτη και οι μαθητές του το ρόλο των ακολούθων του. Οι τελευταίοι ανταποκρίνονται με ιδιαίτερο ενθουσιασμό.
Πειθαρχούν με χαρά σε μια σειρά κανόνων συμπεριφοράς, ονοματίζουν την μικρή κοινωνία τους «Το κύμα», φορούν ένα είδος ενιαίας στολής, επινοούν έναν κοινό χαιρετισμό, φιλοτεχνούν ένα διακριτικό σήμα και όλοι είναι ίσοι με όλους. Όσοι, όμως, βρίσκονται απ' έξω δείχνουν δυσπιστία και αγωνία. Πρώτη η σύζυγος του Ράινερ, και αυτή καθηγήτρια στο ίδιο σχολείο, αλλά και η νεαρή Κάρο, που βρέθηκε στην ομάδα, εξοστρακίστηκε γιατί αρνήθηκε να φορέσει το ίδιο λευκό πουκάμισο με τους υπόλοιπους και παλεύει να δείξει σε όλους το πόσο επικίνδυνες είναι οι νέες ιδέες του. Κανείς όμως δεν μπορεί να σταματήσει το «Κύμα» και την καταστροφή που φέρνει μαζί του.

Dead Poets Society - Ο κύκλος των χαμένων ποιητών [1989]


  Το 1959 ο ντροπαλός Τοντ Άντερσον πηγαίνει στην Ακαδημία Γουέλτον, όπου ο μεγαλύτερός του αδερφός είχε αριστεύσει. Ο συγκάτοικός του, Νιλ, αν και πολύ έξυπνος και δημοφιλής, δέχεται μεγάλη πίεση από τον υπερπροστατευτικό πατέρα του. Το σχολείο χαρακτηρίζεται από αυστηρούς κανονισμούς με σκοπό την πειθαρχία των παιδιών και τη διαμόρφωση των «σωστών» αξιών.
Ενώ όλοι οι καθηγητές εμφανίζονται αυστηροί κι πολύ απαιτητικοί, όταν έρχεται η ώρα τα παιδιά να γνωρίσουν τον καινούργιο καθηγητή λογοτεχνίας, τον καθηγητή Κίτινγκ, μπαίνουν μέσα σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και σκέψης. Ο Κίτινγκ, ο οποίος είχε φοιτήσει στην Ακαδημία Γουέλτον, τους μιλά για την άτυπη μυστική λέσχη λογοτεχνίας «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών», ενθαρρύνει τους μαθητές του να πάνε κόντρα στο σύστημα, να είναι σοφοί και όχι ηλίθιοι όταν θα διαμαρτύρονται εναντίον του. Ο καθένας από τα παιδιά θα το κάνει με τον δικό του τρόπο, και η ζωή τους θα αλλάξει για πάντα. 

Το καναρινί ποδήλατο - The canary yellow bicycle [1999]

Ένας νέος δάσκαλος έρχεται με μετάθεση σε ένα δημοτικό σχολείο των Αθηνών, όπου αναλαμβάνει την έκτη τάξη. Πολύ σύντομα ο νέος δάσκαλος θα διακρίνει ένα μαθητή, τον Λευτέρη που δεν μπορεί ακόμη να διαβάζει, να γράφει, ούτε να κάνει αριθμητικές πράξεις. Σιγά-σιγά, ο δάσκαλος ανακαλύπτει ότι ο Λευτέρης είναι πολύ ευαίσθητο παιδί και διόλου καθυστερημένο, έχει μάλιστα συναρμολογήσει μόνος το ποδήλατό του. Παρά την αντίθετη γνώμη του διευθυντή του σχολείου αλλά και του ευρύτερου περιβάλλοντος, αποφασίζει να τον βοηθήσει. Έτσι ο νέος δάσκαλος θα βοηθήσει τον Λευτέρη να ανακαλύψει άλλα χαρίσματα του, ενώ θα του δώσει κίνητρο να προσπαθήσει να μάθει.

Μάθε παιδί μου γράμματα (1981)

Σ’ ένα χωριό της Αρκαδίας λίγο μετά τη Μεταπολίτευση, ένα μνημείο πεσόντων της Κατοχής φέρνει σε σύγκρουση ένα συντηρητικό δάσκαλο με τη γυναίκα και τους δυο του γιους.

Butterfly tongues / La lengua de las mariposas - Η γλώσσα της πεταλούδας [1999]

Η ταινία διαδραματίζεται στην αρχή του ισπανικού εμφυλίου και αφηγείται την ιστορία του Μόντσο, ενός 8χρονου αγοριού που στα τέλη του ‘36 πηγαίνει στο σχολείο. Εκεί ο φαινομενικά αυστηρός δάσκαλος Don Gregorio, θα αποδειχθεί ένας ευαίσθητος άνθρωπος, πραγματικός καθοδηγητής προς τη γνώση και θα γίνει φίλος του. Σύντομα, όμως, οι αξίες και οι αρχές που ο δάσκαλος πάσχιζε να εμφυσήσει στους μαθητές του θα ανατραπούν από τις πολιτικές εξελίξεις. Η άγνοια, ο φόβος και η θρησκοληψία της τοπικής κοινωνίας, θα αποτελέσουν το χαλί για να περάσει ο στραγγαλισμός κάθε έννοιας ελευθερίας και δημοκρατίας

To Sir, with love - Στον κύριο μας με αγάπη [1967]

Ο Μαρκ Θάκερεϊ είναι ένας άεργος μηχανικός που καταλήγει να διδάξει στο σκληρό Ιστ Εντ του Λονδίνου. Η τάξη των απείθαρχων αποφοίτων που αναλαμβάνει, με πρώτους απ' όλους τον Ντένχαμ, την Πάμελα και την Μπάρμπαρα, ετοιμάζεται να τον συντρίψει, όπως ακριβώς έκαναν και με τον προκάτοχό του. Ο Θάκερεϊ δέχεται την «πρόκληση» των ατίθασων μαθητών του και τους μεταχειρίζεται ως ώριμους νέους, που πολύ σύντομα θα μπουν σ' έναν κόσμο σκληρό όπου θα πρέπει να επιβιώσουν ή να χαθούν εντελώς αβοήθητοι.

The chorus / Les choristes - Τα παιδιά της χορωδίας [2004]​

Το 1948 ο Κλεμέντ Ματιέ, ένας άνεργος δάσκαλος μουσικής, βρίσκει δουλειά ως επιτηρητής σε ένα σωφρονιστικό οικοτροφείο ανηλίκων. Εκεί μένει έκπληκτος από τη σκληρή πραγματικότητα της σχολικής ρουτίνας και κυρίως, από τις ακραίες και αναποτελεσματικές μεθόδους που μέχρι τώρα εφάρμοζε ο διευθυντής Ρασίν. Ο Ματιέ αποφασίζει να αρχίσει έναν αγώνα για να προσφέρει μια πνοή αλλαγής στο αυστηρό ίδρυμα, οργανώνοντας μια χορωδία και διδάσκοντας στους μαθητές του τη μαγεία και τη δύναμη της μουσικής, αλλάζοντας έτσι τις ζωές τους για πάντα. 

Ο Βούδας Λιποθύμησε από την ντροπή

Εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο καθημερινά, πάνε στο σχολείο. Συνήθως είναι μια πολύ απλή διαδικασία όχι όμως για την μικρή Μπαχτάι, που ζει στο Αφγανιστάν. Στην πολυπαθή αυτή χώρα, ακόμα και η διαδρομή για το σχολείο, μπορεί να εξελιχθεί σε... διαδρομή θανάτου. Η περιοχή στην οποία βρίσκεται το σπίτι της έχει μόλις βομβαρδιστεί αλλά η μικρή Μπαχτάι είναι αποφασισμένη να πάει στο σχολείο. Μετά από πολλούς κόπους, θα αποκτήσει το πολυπόθητο αλλά και απαραίτητο για κάθε μαθητή τετράδιο και θα ξεκινήσει να πάει στο σχολείο. Η διαδρομή όμως θα εξελιχθεί σε... θρίλερ και η μικρή θα πρέπει να καταφέρει να επιβιώσει από τα μοχθηρά σχέδια κάποιων αγοριών που έχουν αποφασίσει να την εξοντώσουν.

Freedom writers [2007]

Σε ένα σχολείο που η ρατσιστική αντιμετώπιση και τα περιστατικά βίας είναι καθημερινά, η καθηγήτρια Έριν Γκρούγουελ, έχοντας να αντιμετωπίσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αδιαφορεί, θα προσπαθήσει να μετατρέψει το μάθημα της τάξης σε ζήτημα ζωής για τους μαθητές της. Μέσω της επικοινωνίας και της κατανόησης, οι μέχρι τότε «ανεπίδεκτοι μαθήσεως» έφηβοι, θα ανακαλύψουν την αξία της ανοχής και θα προσπαθήσουν να φτιάξουν τις κατεστραμμένες ζωές τους, αλλάζοντας ολοκληρωτικά τον κόσμο τους.

Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (Good Will Hunting) 1997

Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (αγγλικά: Good Will Hunting) είναι αμερικανική δραματική κινηματογραφική ταινία, παραγωγής 1997, σε σκηνοθεσία Γκας Βαν Σαντ. Πρωταγωνιστούν οι Ματ Ντέιμον, Ρόμπιν Γουίλιαμς, Μπεν Άφλεκ, Μίνι Ντράιβερ και Στέλαν Σκάρσγκαρντ. Το σενάριο της ταινίας, που έγραψαν οι Άφλεκ και Ντέιμον, αφηγείται την ιστορία του 20χρονου επιστάτη Γουίλ Χάντινγκ, έναν ιδιοφυή νεαρό που αναγκάζεται να δει έναν ψυχολόγο και να κάνει μαθήματα προχωρημένων μαθηματικών με έναν καθηγητή ώστε να αποφύγει τη φυλακή. Μέσω τη θεραπείας του, ο Γουίλ επανεκτιμά τις σχέσεις του με τον καλύτερό του φίλο και την κοπέλα του ενώ έρχεται αντιμέτωπος με τα συναισθηματικά του προβλήματα και παίρνει αποφάσεις για το μέλλον του.

Taare Zameen Par (Like stars on earth)​


Πρόκειται για ταινία ινδικής παραγωγής που πραγματεύεται το θέμα της δυσλεξίας. Αγγίζοντας με αληθινό και αφοπλιστικό τρόπο όλες τις πτυχές του φαινομένου, καταφέρνει να συγκινήσει και να προβληματίσει.
Είναι τα δυσλεκτικά παιδιά μαθησιακά «ανήμπορα», αντιδραστικά και τεμπέλικα;
Οι μαθησιακές δυσκολίες επηρεάζουν καθοριστικά την ομαλή κοινωνικοποίηση ενός παιδιού;
Με ποιες ειδικές παιδαγωγικές προσεγγίσεις μπορεί το σχολείο να βοηθήσει;
Το αξιακό σύστημα ενός σχολείου περιορίζεται στις υψηλές μαθησιακές επιδόσεις ή μπορεί να εμπλουτιστεί;
Πώς μπορούν οι γονείς να αποδεχθούν το παιδί τους όπως είναι ή μήπως προτιμούν να προβάλλουν πάνω του τις δικές τους ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες;
Διαβάστε Περισσότερα →

Εκείνοι που φεύγουν.'' Δημήτριος Νικολάου Αργυρίου''.


Αποτέλεσμα εικόνας για συλλυπητήρια
Του κ. Νίκου Θ. Νταή.
σ. Συμβολαιογράφου.

Η παλιά φρουρά των Μυτικιωτών αραιώνει, λιγοστεύει και γίνεται φτωχότερη! Ένας ακόμη παλιός Μυτικιώτης, απόγονος μιας από τις παλιότερες οικογένειες του Μύτικα, ο αγαπητός φίλος Δημήτριος Νικολάου Αργυρίου, παλιός κρεοπώλης, μας αποχαιρέτησε στις 24/9/2016 σε ηλικία 84 ετών, βυθίζοντας στο πένθος την μονάκριβη θυγατέρα του Ζηνοβία και τον σύζυγό της, αλλά και την πιστή και αφοσιωμένη σύζυγό του Μαρία, η οποία του συμπαραστάθηκε και στάθηκε όρθια στο πλευρό του μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του, που οι σωματικές του δυνάμεις, λόγω γήρατος τελευταία είχαν εγκαταλείψει εκείνον τον λεβεντόκορμο Τάκη Μασούτα, όπως τον φωνάζαμε με το ψευδώνυμό του.
Ο Τάκης ήταν καλός οικογενειάρχης, μόρφωσε και αποκατέστησε την θυγατέρα του Ζηνοβία. Ήταν κοινωνικός, φιλήσυχος και αγαπητός σε όλη την κοινωνία του Μύτικα. Καλός συζητητής και συνεννοήσιμος. Διέθετε πηγαίο χιούμορ και με τα αστεία και τα άκακα πειράγματα μεταξύ μας περνούσαμε, χωρίς παρεξηγήσεις, ευχάριστα τις ελεύθερες ώρες μας, που όσο ζούμε και μας επιτρέψει και μας ο πανδαμάτορας χρόνος θα θυμόμαστε, όπως θα θυμόμαστε και σένα αγαπητέ και αξέχαστε φίλε Τάκη Μασούτα.
Θα μας λείψεις, θα λείψει η συντροφιά σου, οι συνομιλίες, το χιούμορ, τα αστεία και το γέλιο και μάλιστα στη σημερινή εποχή, που το γέλιο και η χαρά έχουν στερέψει από τα χείλη μας.
Στην οικογένειά σου και σε όλους τους συγγενείς σου απευθύνω τα ειλικρινή οικογενειακά μας συλλυπητήρια.
Πανάλαφρο το χώμα της Μυτικιώτικης γης που σε σκέπασε.
Διαβάστε Περισσότερα →

Νέος πρόεδρος στο ΝΑΟΑΣ ο Κώστας Γαλάνης


 

 ΑΠΟ ΞΗΡΟΜΕΡΟΝΕWS

Νέος πρόεδρος στον Ναυτικό Όμιλο Αστακού (ΝΑΟΑΣ) αναλαμβάνει ο Κώστας Γαλάνης.

      Να τονίσουμε ότι ο κ. Γαλάνης αναλαμβάνει μετά από επιτυχημένη τριετή θητεία στην προεδρία του Συλλόγου της κας Πανωραίας Πανταζή που υπήρξε κατά κοινή ομολογία σημαντικός παράγοντας στην επιτυχία του ΝΑΟΑΣ, τον οποίο έφθασε πολύ ψηλά και να θεωρείται σήμερα ένας απο τους καλύτερους ναυτικούς ομίλους της Ελλάδας. 
       Μετά από τις εκλογές του Ναυτικού Ομίλου, οι εκλέγοντες συνεδρίασαν για την σύσταση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου  το οποίο αποτελείται από τα παρακάτω μέλη:
Διαβάστε Περισσότερα →

Eκείνοι που τολμούν


 Eκείνοι που τολμούν, από την Αρσινόη Βήτα


'Θαρσαλέος ανήρ εν πάσιν αμείνων.''

Γράφει η Αρσινόη Βήτα

Σε τούτους τους δυσοίωνους καιρούς που όλα γύρω μας σκεπάζονται από την αχλύ του ψέματος, της διαστρέβλωσης, της παρεξήγησης, του δόλου εκείνοι που τολμούν να σταθούν απέναντι, να δουν με καθαρή ματιά, να σπάσουν τη συγκαλυπτική κρούστα της υποκρισίας, που τολμούν να ζήσουν χωρίς τις παραμορφωτικές μάσκες, στους αμείνονες του κόσμου τούτου θεωρώ.
Εκείνοι που τολμούν να μείνουν μόνοι αν είναι να κάνουν έκπτωση στις αξίες τους. Δίνουν μάχη καθημερινή για να κρατήσουν το φως στην ψυχή τους. Παίρνουν απ' το χέρι τους φόβους τους και προχωρούν μαζί. Ελπίζουν, προσδοκούν και χωρίς δίχτυ ασφαλείας ρισκάρουν, διακινδυνεύουν ανοίγονται σε νέες προκλήσεις. Λειαίνουν τις γωνίες του εγωισμού τους.
Πραγματοποιούν τα όνειρά τους ακόμα κι όταν οι δυσκολίες και το καχύποπτο βλέμμα ρίχνει το σκοτάδι πάνω τους.
Πληγώνονται από την αγάπη κι αγαπούν ξανά υπερβατικά, πιο πολύ. Επιλέγουν το διαφορετικό κι είναι έτοιμοι να καταβάλλουν το βαρύ αντίτιμό του. Εκείνοι που μάχονται με το συνετό εμπεριστατωμένο λόγο τους την αδικία και διακόπτουν την ένοχη σιωπή αδιαφορώντας για την όποια λοιδορία.
Γνωρίζουν την ανεπάρκειά τους. Mα τα μάτια τους είναι στραμμένα στους μακρινούς ορίζοντες μιας πραγματικής ζωής αληθινής, ελεύθερης από το ψυχοφθόρο πλήθος των κάθε είδους -ισμων των καταναγκασμών.
Εκείνοι που τολμούν...
Είναι δίπλα μας πάντα ήταν δίπλα στην αδιαπραγμάτευτη αξία της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι μπροστά μας να οδηγούν, να δείχνουν δρόμο κι είναι αυτοί που αλλάζουν με τα χέρια την καρδιά το νου τους το ιστορικό γίγνεσθαι αυτού του κόσμου.
Διαβάστε Περισσότερα →

Οι νεκροθάφτες της δημοκρατίας


ԧ�񾴧 �󵭥䱟᳧  𱡣존ﰯ駳堠󧬥񡠠砥𩴱ﰞ Ũ�⦆ꡩ ʯ魹�⦆ĩ᫼㯵 㩡 �С餥ߡ, 󥠡ߨﵳᠴﵠհﵱ㥟ﵮ ԧ���屣ᳩ�籵𯵱㼲 С餥ߡ򬠸񥵭Რꡩ ȱ糪嵬ܴ�꯲ ֟맲.--ӔǠ֙ԏ ͉ʏӠ։ˇӨՐϕуϓ--쥳ﭩ-Ӊ`MCٍԏЏՋϕ(MPˮ Րϕѭ-ᱩ󴥱ᩭMԙ͇ӠˉJϓ(Бυđϓ ŐɔяЇӠĉKσϕ--䥮顩   � בǓԏӠ̐ύǓ//ŕROKINISSI




Χειριστοκρατία, εμφύλια πολιτικά πάθη, μηδενισμός


Του Γιώργου Ρακκά 

Η πορεία των πολιτικών πραγμάτων στον τόπο μας είναι εμφανής και δεν χρειάζεται κανείς να έχει υπερφυσικές ιδιότητες για να μαντέψει προς τα που πάει το πράγμα: Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία βαίνει προς ταχύτατο εκφυλισμό, αποτυγχάνοντας πλέον να επιτελέσει και τις πιο στοιχειώδεις λειτουργίες αντιπροσώπευσης, κρατικής λειτουργίας, προστασίας των πολιτών, εξασφάλισης ενός στοιχειώδους μέλλοντος για τη χώρα και τον λαό της.
Μια ματιά στο επίπεδο, το ήθος και τις δυνατότητες του πολιτικού προσωπικού αρκεί να πείσει για του λόγου το αληθές: Αστείοι, γελοίοι, τυχάρπαστοι, τυχοδιώκτες και μαφιόζοι κυβερνούν τη ζωή μας – άνθρωποι που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τους άξιζε να διαχειρίζονται ούτε περίπτερο.
Για να μη μιλήσουμε για το ποιόν, τον βίο και την πολιτεία της παρούσας κυβέρνησης· η εκλογή της και η παραμονή της στην εξουσία επισφραγίζει όσο τίποτε άλλο αυτήν ακριβώς την αποτυχία αυτού του καθεστώτος να ανταποκριθεί στις πιο στοιχειώδεις προϋποθέσεις της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Αξίζει σε αυτό το σημείο να θυμηθούμε ένα απόσπασμα από τον Επιτάφιο του Περικλή, για να κατανοήσουμε την απόσταση που παρεμβάλλεται μεταξύ αυτού που ήταν η δημοκρατία ιστορικά και των συνθηκών που βιώνουμε σήμερα:
Έχουμε λοιπόν πολίτευμα που δεν αντιγράφει τους νόμους των άλλων, αλλά πολύ περισσότερο είμαστε εμείς παράδειγμα σε μερικούς, παρά μιμητές τους. Και ονομάζεται το πολίτευμά μας δημοκρατία, επειδή η εξουσία δε βρίσκεται στα χέρια των ολιγαρχικών, αλλά του δήμου. Και μπροστά στους νόμους, ως προς τις ιδιωτικές τους διαφορές, όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα, ενώ για την προσωπική τους ανάδειξη, καταπώς ξεχωρίζει ο καθένας σε κάτι προτιμάται στα δημόσια αξιώματα, όχι τόσο για τη σειρά του, όσο περισσότερο για την προσωπική του ικανότητα· ούτε πάλι κάποιος, εξαιτίας της φτώχειας του, και ενώ μπορεί να κάνει κάτι καλό στην πόλη, εμποδίζεται από την ασημότητα της κοινωνικής του θέσης.
Ποια εικόνα «αξιοσύνης» και «ικανότητας» υπηρετεί σήμερα ο πρωθυπουργός της χώρας –ένας αγράμματος νεόπλουτος, ηθικός και ιδεολογικός χαμαιλέοντας, εθισμένος στην ανθρωποφαγία της εξουσιαστικής ίντριγκας; Ή μπορούμε να πάρουμε στα σοβαρά τον ανώτατο αξιωματούχο επί της Παιδείας – έναν αισχρό γραφειοκράτη, που επί δεκαετίες επιπλέει στα δημόσια πράγματα ως συντονιστής της εσωτερικής ιδεολογικής αστυνομίας του κόμματός του; Κι ακόμα, μπορεί κάποιος που αξίζει, αν είναι φτωχός, να κάνει κάτι καλό στην «πόλη», δίχως να τον εμποδίζει η ασημότητα της κοινωνικής του θέσης; Όχι. Στην Ελλάδα, δημόσια επιφάνεια έχουν οι μαφιόζοι, σαν τον Μαρινάκη. Ενώ, ούτε ένα παράδειγμα επιχείρησης που ασκεί ενάρετη, από κοινωνική και περιβαλλοντική σκοπιά, παραγωγική  δραστηριότητα, δεν βρίσκει τη θέση του στον δημόσιο χώρο – έστω ως πρότυπο για την έξοδό μας από την κρίση.
Ιδού η βάση των πολιτικών ανισοτήτων που αντιμετώπισε η Ελλάδα κατά την ύστερη μεταπολίτευση και που πλέον βρίσκονται σε παροξυσμό, υπονομεύοντας την συλλογική λειτουργία του έθνους: Οι φορείς της αδράνειας μιας αξιακής, ηθικής, πολιτιστικής, παιδευτικής παρακμής διέβρωσαν εκ των έσω τη λειτουργία της δημοκρατίας και κατέλαβαν εξ εφόδου τις στρατηγικές της θέσεις –γεγονός που είχε και κοινωνικό-ταξικό αντίκτυπο, καθώς το μπλοκ του εκμαυλισμού είχε διευρυμένη συμμετοχή στην εξουσία, και στην ποικιλότροπη ληστεία του δημόσιου πλούτου.
Και υπό αυτήν την έννοια, θέσεις όπως αυτήν που εξέφρασε ο πρώην υπουργός Παιδείας Αρ. Μπαλτάς, ότι η αριστεία είναι ρετσινιά, δεν απηχούν μόνο σε μια μηδενιστική αντίληψη της ισότητας, που την προσεγγίζει ως ισοπέδωση προς τα κάτω, αλλά αποτελούν και οργανική ιδεολογία της κυριαρχίας που ασκούν οι δυνάμεις της χειριστοκρατίας στη χώρα.
Έχουμε αγγίξει, στ’ αλήθεια, το ναδίρ –το οποίο αποτελεί αδήριτο γεγονός, όσο και αν το αρνούνται οι πολιτικές ελίτ του τόπου. Γι’ αυτό και όσο πιο βαθιά μέσα του πορευόμαστε, άλλο τόσο ενισχύονται τεχνηέντως τα παρωχημένα, εμφυλιοπολεμικά πολεμικά πάθη: Πρόκειται για μια κοινωνική μηχανική που στοχεύει στην τεχνητή πόλωση, μέσα στην οποία αποκτούν και πάλι λόγο ύπαρξης οι αρχιτέκτονές τους.
Και, στ’ αλήθεια, υπό αυτό το πρίσμα έχει ενδιαφέρον να προσεγγίσουμε την πραγματική βάση που κρύβεται πίσω από έναν οργουελιανό ψευδοανθρωπισμό, απέναντι στις δεκάδες χιλιάδες των απελπισμένων προσφύγων που εγκλωβίστηκαν στην χώρα μας. Αφού οι άρχουσες τάξεις της Δύσης και τα αποικιακά γεωπολιτικά συμφέροντα έχουν επιλέξει να τους εγκαταστήσουν στην Ευρώπη και να μεταβάλουν τη χώρα μας σε μεθοριακό σταθμό διύλισης των πληθυσμιακών μετακινήσεων, αυτοί παίζουν, με τα αργύρια του μεγάλου κεφαλαίου, τους προστάτες προς άγραν νέων πελατών για την μελλοντική πολιτική τους επιβίωση: Μια παράδοξη εφαρμογή της περίφημης ρήσης του Μπρεχτ, όπου η πολιτική επιτροπή αποφάσισε να εκλέξει άλλον λαό και, ταυτόχρονα, ένα εξαιρετικό παράδειγμα προς μελέτη για την πραγματική λειτουργία του οργουελιανού newspeak, το οποίο εγκαινιάζει μια «…πλήρη αλλοίωση της γλώσσας, με την έννοια ότι οι λέξεις δεν έχουν πια την αρχική κυριολεκτική σημασία τους και καταλήγουν μάλιστα να σημαίνουν κάτι το εντελώς διαφορετικό».
Οι κοινωνίες, όμως, δεν συγχωρούν το κενό. Γι’ αυτό και σήμερα, στη βάση της ελληνικής κοινωνίας, δεν υπάρχει πιο απονομιμοποιημένη έννοια και ιδέα από αυτήν της δημοκρατίας. Μια μικρή σφυγμομέτρηση στον κοινωνικό περίγυρο του καθενός αρκεί για να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές.
Μήπως χρειάζεται να εξηγήσουμε παραπάνω, για να προβλέψουμε το προϊόν αυτής της εκρηκτικής χημικής εξίσωσης; Έχουμε μακρά ιστορία και τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα της καθοδικής μας σπείρας είναι γνωστά: Έξαρση των εμφύλιων παθών, διανθισμένη με σποραδικές εξεγέρσεις των εγκλωβισμένων, ολική εθνική καταστροφή και κοινωνική καθίζηση.
Πρέπει να αποφύγουμε πάση θυσία αυτήν την εξέλιξη. Και κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από μια μεγάλη πνευματική και πολιτιστική επανάσταση, που θα ορίσει ξανά το περιεχόμενο, τις αρχές και τις αξίες του δημοκρατικού πολιτεύματος: Μια Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία, η οποία δεν θα υπονομεύεται, όπως η παρούσα, από τα κυρίαρχα, καθημερινά πρότυπα, τα ήθη και τις πρακτικές. Διότι, στο κλίμα του χυδαίου οικονομισμού των τελευταίων δεκαετιών απωλέσαμε μεταξύ άλλων τη λειτουργική, πρακτική σημασία που έχει η Παιδεία, ο Πολιτισμός, οι αξίες και τα πρότυπα για τη συλλογική, δημοκρατική ζωή μιας κοινωνίας. Τι πιο χαρακτηριστικό, ως προς αυτό, από την αντιπαραβολή του νόμιμου και του ηθικού που πραγματοποίησε ο τελευταίος λαοφιλής ηγέτης της δεξιάς παράταξης στη χώρα μας;
Το δίλημμα έχει τεθεί. Ο Επιτάφιος του Περικλή είναι στα σχολικά βιβλία και περιμένει –όπως και περιμένει όλη η αστείρευτη παράδοση του ελληνικού αρχαίου, μεσαιωνικού και νεώτερου ουμανισμού– για να συμβάλει σε έναν εκσυγχρονισμό, μια επαναθεμελίωση της δημοκρατίας. Ο Φίλης, και όλα αυτά που συμβολίζει η φιγούρα του, τα οποία ξεκινούν, αλλά δεν σταματούν στα όρια της «αριστεράς» (sic!), και καλύπτουν όλο το πολιτικό φάσμα του τόπου, θέλει να υπονομεύσει αυτήν την προοπτική, διότι του αφαιρεί το μονοπώλιο στα δημόσια πράγματα. Η στρατηγική του, όμως, είναι αυτή που εν τέλει δημιουργεί εξ αντανακλάσεως τη διολίσθηση σε μια ακόμα σκοτεινή περίοδο για τη χώρα, ίσως την τελευταία –αν κρίνουμε από την πραγματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι δείκτες βιωσιμότητάς της…
Διαβάστε Περισσότερα →

Δεν τα κατάφερε ο Αίολος Αστακού απέναντι στον καλύτερο Πανιώνιο, ήττα με 74-81 και αποκλεισμός από το Κύπελλο(ΦΩΤΟ:Make Art).










Το κλειστό της Βόνιτσας είχε φορέσει τα καλά του με σκοπό να υποδεχθεί τον σπουδαιότερο αντίπαλο στην ιστορία του Αίολου Aστακού , με τον Πανιώνιο να επικρατεί με 81-74 και να προκρίνεται στην επόμενη φάση του Κυπέλλου.
Οι φιλοξενούμενοι πήραν από το ξεκίνημα το προβάδισμα στο σκορ (10-18 στο 7′), κλείνοντας το ημίχρονο στο +8 (35-43). Λίγο πριν ολοκληρωθεί η 3η περίοδος ανέβασαν την διαφορά και στο +16 (43-59), με το συγκρότημα του Μιχάλη Κουταλιανού να μειώνει ως και το -7 (68-75) στο 1’40» πριν το τέλος, χωρίς να μπορέσει να φτάσει σε μια μεγάλη ανατροπή στη συνέχεια, μένοντας με το ένθερμο χειροκρότημα του κοινού της ομάδας, και παλεύοντας απέναντι σε ένα πιο έτοιμο αντίπαλο.
Το φύλλο αγώνα:
ΑΙΟΛΟΣ ΑΣΤΑΚΟΥ – ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 74-81. Δεκάλεπτα: 15-24, 35-43, 48-61, 74-81. ΑΙΟΛΟΣ ΑΣΤΑΚΟΥ (Κουταλιανός): Μπρόζος, Θεοδωράκος, Κουμπούρας 15, Παπαδιονυσίου 11(1), Κατσαρές 6 (1), Γκάτζιας 3(1), Κακλαμάνος 22 (4), Κιτσούλης 2, Κασαμπαλής, Χαρισμίδης 8, Λυμπάρης 3, Γκιζόγιαννης 4. ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ (Οικονόμου): Μπάρλος 17 (4), Νοέας 3 (1), Αλίχοτζιτς 8, Σακελαρίου 7(1) Καρύδας 18(3), Μίχαλος 4, Μπιλλής 2, Ματαλών, Μελισσαράτος 4, Δημητριάδης 4.
www.basketblog.gr/
Διαβάστε Περισσότερα →

Τα βοσκοτόπια του Μύτικα....




Φίλη του blog μας έστειλε σήμερα το πρωί φωτογραφίες με ένα κοπάδι γελάδια να βόσκει μέσα στο Μύτικα και συγκεκριμένα στον οικισμό της Παναγούλας.
 Δεν ξέρουμε  αν τα συγκεκριμένα οικόπεδα έχουν δηλωθεί ως.. βοσκοτόπια από κανέναν υπερθεματιστή. Το συμπέρασμα είναι ότι η Ελλάδα τελικά είναι   ένα απέραντο βοσκοτόπι για να το συνδυάσουμε και με την επικαιρότητα των ημερών.. 
Πέρα από το χιούμορ όμως, καλό είναι ο ο ιδιόκτητης των βοιδών να τα μαζέψει διότι κυκλοφορούν και τις βραδινές ώρες στο δρόμο πράγμα πολύ επικίνδυνο για να προκληθούν ατυχήματα..Να πάνε λοιπόν στον φυσικό τους χώρο... 
Διαβάστε Περισσότερα →